Drabble TMR : Please stay with me.

posted on 06 Dec 2014 11:40 by gloomygirls

Drabble TMR : Please stay with me.

Feat. mockingjay
#minewt

นิวท์มักจะฝันร้าย

เกมจบลงได้ครึ่งปีแล้วและมินโฮคิดว่าฝันร้ายควรที่จะจากไปจากพวกเขาได้เสียที

เสียงหอบหายใจอย่างทรมานของบุคคลที่ร่วมเตียงปลุกมินโฮให้ตื่นขึ้นมากลางดึก ดวงตาสีเฮเซลนัทเบิกโพลงอย่างหวาดผวา เหงื่อกาฬไหลท่วมทั้งที่อยู่ในคืนหน้าร้อน ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบปลอบร่างที่กำลังสั่นเทาอยู่อย่างอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรแล้วนิวท์…มันจบแล้ว” มินโฮกระซิบ ชายหนุ่มพูดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อตอกย้ำให้มั่นใจว่ามันจะจบแล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่เพื่อนิวท์ แต่เพื่อตัวเขาเองด้วย

“มินโฮ….ตอบฉันตามตรงนะ” เสียงสั่นเทาเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นใจก่อนพยามกล่าวต่อเมื่อได้รับสัญญาณพยักหน้าอนุญาติจากคนตรงหน้า “อืม…คือว่านายจะยังรักฉันอยู่รึเปล่า…..ถ้านายรู้ว่าฉันผ่านอะไรมาและทำอะไรลงไปบ้าง”

“ไม่นิวท์ นายควรเลิกคิดมากเรื่องนี้ได้แล้ว ฉันไม่แคร์เรื่องนั้นโอเคไหม? ฉันสนใจแค่นาย…ชีวิตของนาย” มินโฮยกมือที่เย็นเฉียบนั้นขึ้นมาจูบอย่างแผ่วเบา “นายคือผู้พิชิต…นายชนะเกมนั่นแล้วพวกเราก็ได้เป็นอิสระแล้ว”

อิสระงั้นเหรอ” นิวท์ทวนคำเสียงสูง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและบ้าคลั่งก่อนจะกระชากมือหนีแล้วไปขดตัวอยู่ที่มุมเตียง

“ไม่มินโฮ พวกเราไม่เคยจะได้เป็นอิสระ ฉันเป็นผู้พิชิตในเกม แต่ข้างนอกนี่ใต้อำนาจของพวกแคปปิตอลก็ไม่ได้ต่างอะไรจากทาส……นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงหวาดกลัวที่จะถูกคนทั่วไปสัมผัส ทำไมฉันต้องผวาตื่นขึ้นเพราะฝันร้าย”

น้ำตาที่อดกลั้นมานานค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย มินโฮทำอะไรไม่ถูกเพราะนิวท์ที่เขารู้จักไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนแอออกมาให้เห็น แม้กระทั่งตอนที่เป็นฝ่ายอาสาไปเป็นบรรณนาการแทนเขาก็ยังเป็นเขาด้วยซ้ำที่แทบคลั่ง

“ฉันกลัว….มินโฮ…..” นิวท์ครางออกมาอย่างหมดความอดทน และมินโฮก็คิดว่ามันคงจะจริงดังคำกล่าว นิวท์คงถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ รูปร่างที่เดิมทีก็ผอมบางอยู่แล้วบัดนี้กลับยิ่งผอมลงไปอีกจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกทั้งที่ตอนนี้พวกเขามีอาหารเหลือเฟือจะกินจะใช้เท่าไหร่ก็ได้แต่ดูเหมือนว่านิวท์จะยิ่งกินน้อยลงเรื่อยๆและไม่ยอมออกจากบ้านไปไหน

เกมล่าชีวิตเปลี่ยน นิวตัน ผู้มีอัธยาศัยและเป็นที่รักของผองเพื่อนทุกคนในเขตเจ็ดให้กลายเป็นคนป่วยที่หวาดกลัวการพบเจอกับผู้คน


“ฉันมีเซ็กส์กับนายก็ไม่ได้เพราะฉันกลัว….มินโฮ…ฉันกลัว” นิวท์ร้องก่อนที่จะถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอด มินโฮลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลมก่อนจะจูบเบาๆที่ขมับ “มันไม่สำคัญเลยนิวท์…ฉันรอได้จนกว่านายจะพร้อม”

นิวท์กำมือแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือขาวจนได้เลือด ผู้พิชิตจากเขตเจ็ดขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของมินโฮราวกับลูกแมวที่บาดเจ็บ

“ไม่มินโฮ…นายต้องฟังฉัน……ฉันทนเก็บความลับนี่ไว้ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว…..ฉันละอายต่อนายมินโฮ….

แต่อย่าสงสัยเลยว่าฉันจะไม่รักนาย เพราะนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอดกลับมาเจอนาย

…… ฉันแค่อยากจะเห็นนายอีกสักครั้ง”

นิวท์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดก่อนพูดเรื่องที่ร้ายกาจต่อไปอย่างไม่อาจหยุด เขารู้ดีว่าถ้าบอกออกไปแล้วคงจะไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแต่ชายหนุ่มไม่สามารถห้ามตัวเองได้อีกต่อไป

“แต่ฉันคิดว่าตัวเองไม่ควรจะรักนาย……เห็นแก่พระเจ้าเถอะมินโฮ รู้อะไรไหม ฉันตั้งใจที่จะให้คนแรกและคนสุดท้ายของฉันเป็นนาย

แต่หลังจากจบเกมฉันถูกสโนว์ส่งต่อให้กับตาแก่ที่ไม่รู้จักชื่อ แล้วตาแก่นั่นก็ส่งฉันต่อไปเป็นทอดๆในฐานะสินน้ำใจ …..

ผู้พิชิตอย่างฉันไม่ได้มีอะไรดีกว่าชาวเขตทั่วไปเลย ก็แค่ของกำนัลที่ถูกส่งต่อกันไปมา ฉันทำไม่ได้แม้แต่จะฆ่าตัวตายเพราะพวกมันขู่ว่าจะจับนายมาทรมานถ้าฉันไม่อ้าขาให้คนพวกนั้น”

ภาพความทรงจำที่เลวร้ายวิ่งย้อนเข้ามาในหัวทีละฉากเพียงแต่ในครั้งนี้มันไม่ได้ทำร้ายแต่เพียงนิวท์แค่คนเดียว มินโฮหน้าซีดเผือดก่อนจะพยามกอดอีกฝ่ายไว้ให้แน่นขึ้น

“ถ้าชนะแล้วจะเป็นอิสระมันก็แค่คำโกหกมินโฮ ผู้ชนะที่แท้จริงมีแค่เพียงแคปพิตอลเท่านั้น สิ่งที่ฉันได้รับมาไม่ใช่อิสระที่แท้จริงแต่มันเป็นขุมนรกที่ฉันไม่มีทางจะหนี

มันทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่ามันคงจะดีกว่านี้หากฉันตายๆไปซะในเกมปลวกๆนั่น”

ดวงตาเรียวเล็กของมินโฮเบิกกว้างก่อนผละออกจากร่างคนรัก เขาประคองหน้านิวท์เอาไว้ให้มองหน้าตนเองชัดๆ ลูกแก้วสีดำสนิทนั้นสะท้อนแต่เพียงความเจ็บปวด ชายหนุ่มกัดฟันกรอดก่อนจะแค่นเสียงตัดพ้อ “เผละเอ๊ยย นายควรจะบอกเรื่องนี้กับฉัน …. นายทนเก็บมันเอาไว้ได้ยังไง!!! นายไม่เชื่อใจฉันเลยงั้นเหรอ”

“นายก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาง่ายๆ” ชายหนุ่มผมบลอนด์เม้มปากแน่นก่อนจะพยามเสตามองไปทางอื่น

“ฟังฉันนะนิวท์!!! ฉัน-ไม่-สนใจ!! ฉันจะยังคงรักนายอยู่ดีถึงนายจะนอนกับคนทั้งพาเน็มนั่นเลยก็ตาม มันไม่เป็นไรต่อให้นายไม่บริสุทธิ์แล้ว …… สัญญากับฉัน….นายจะไม่พูดว่านายควรตายอีก

ได้โปรดนิวท์ ฉันอยู่ได้ยังไงหากปราศจากคนที่ฉันรัก”

ริมฝีปากที่สั่นระริกทั้งคู่ประกบเข้าหากันอย่างแผ่วเบาและครั้งนี้นิวท์ไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไป

“ฉันขอโทษ…มินโฮ” นิวท์กระซิบหลังจากพวกเขาทั้งคู่ผละออกจากจูบที่ยาวนาน มันเป็นจูบแรกหลังจากที่เขากลับมาจากเกมส์

“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ!!! สัญญากับฉัน….ฉันต้องการคำสัญญาของนาย….ได้โปรด นิวท์ ได้โปรด … “

นิวท์รู้ดีว่ามินโฮเองก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่มินโฮกลัวคือโลกที่ไม่มีเขา

“อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวเหมือนตอนที่นายอาสาไปเป็นเครื่องบรรณาการ…ถ้านายฝันร้ายอีกฉันจะตื่นขึ้นมาเป็นเพื่อนนาย… คุยกับนาย

เพราะงั้นรับปากกับฉันว่านายจะอยู่ข้างๆฉัน”

“หลังจากเรื่องทั้งหมด?"

"ใช่"

THE END