welcome to my necropolis

SF :  The Last Promise  [yunxjae]

.....

.....

...

สุดท้ายแล้วสิ่งที่ได้รับคืออะไร

.......

...

...

ข้าต้องการอะไรกันแน่!!

......

...

ความรัก ความหลัง ความแค้น

ทุกอย่างที่ผลักดันให้ข้าก้าวมาอยู่ตรงนี้

....

...

..

แล้วมันได้อะไรขึ้นมา

ยิ่งเห็นเจ้าเจ็บ ข้าเองก็ยิ่งเจ็บ

.....

..

เราต่างคนต่างทรมานกันไปเพื่อใคร

ข้าเองก็เหมือนกัน  ไม่อาจจะละทิ้งความแค้นได้

....

..

...

แม้จะรู้ดีว่าเจ้าไม่มีส่วนผิดที่ทำให้ตระกูลข้าต้องล่มสลาย

แต่ข้าก็มิอาจให้อภัยให้เจ้าได้แต่อย่างใด

ข้าน่ะ ทั้งรักทั้งแค้นเลยรู้มั๊ย

เพราะว่ารักเจ้ามากจึงแค้นมากตามได้วย

โกรธ

ที่ถูกปิดปังความจริงมาตลอด

แค้น

ที่เหตุใดพระเจ้าจึงต้องกำหนดมา

ให้ข้าเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วม

กับคนที่ข้ารักจนหมดใจ

ศัตรูตามชะตากรรม

*************************************

ในยุคสงคราม

กษัตริย์อ่อนแอ นำมาซึ่งการปกครองที่ไม่มั่นคง

และ

การปกครองที่ไม่มั่นคง นำมาซึ่งการแก่งแย่ชิงดี เพื่อให้ได้มา

แค่เพียงสิ่งเดียว

"อำนาจ"

ดังคำว่า ปลาใหญ่ย่อมต้องกินปลาเล็ก

ไม่ว่าเมื่อไร คนอ่อนแอก็ย่อมตกเป็นเหยื่ออยู่เสมอ

...

ถ้าเช่นนั้น

นี่ก็เป็นการทำเพื่ออยู่รอดงั้นสิ

...

กำจัดคนที่ขวางทางไปให้หมด

นี่เป็นวิธีการของตระกูล ชอง ใช่มั๊ย

...

..

ตอบข้ามาสิ

..

..

ชอง ยุนโฮ

...

..

....

....

.....

เพราะเจ้า

หลายปีมานี้ข้าต้องเจอกับอะไรบ้าง รู้รึเปล่า

...

เคยรึเปล่า

ต้องอยู่อย่างหมาข้างถนน

กินเศษอาหารที่ถูกทิ้งให้เน่า

ขายตัว

นอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตา

ถูกข่มเหง ย่ำยี

หลายครั้ง ที่ตื่นขึ้นมากลางดึก

ความทรงจำเก่าๆที่คอยตามมาหลอกหลอน

เหตุการณ์นองเลือดที่ถูกบันทึก

ด้วยดวงตาคู่นี้

เปลี่ยนโลกอันสดใสให้มืดมนเพียงชั่วข้ามคืน

....

สงสัยรึเปล่าว่า

ข้ายังทนอยู่ได้ยังไง

...

แค่นี้น่ะไม่เจ็บหรอกนะ

ที่เจ็บกว่า

คือหัวใจดวงนี้

ที่ถูกเจ้าทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่สุดท้าย

เศษซากเหล่านั้น

ก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกรักที่มีต่อเจ้าอยู่ดี

************************************************

"ในที่สุดนายก็มาจนได้นะ"

ดวงตาสีดำขลับเหม่อมองออกไปยังรัตติกาลเบื้องหน้า

สุรเสียงที่ทำลายความงดงามแห่งเงามืดนั้น

ลอยมาเข้าหูของร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกล  

ความเจ็บปวดฉายแววขึ้นเล็กน้อยภายใต้ดวงตาคมสีน้ำตามเข้ม

 ก่อนจะจางหายไป

แล้วเปลี่ยนเป็นสายตาที่แสนจะเย็นชาเข้ามาแทนที่

"อืม ข้ามาแล้ว"

ฉลับพลันที่ความเงียบถูกทำลายลง

ร่างสูงก็ได้เข้ามายืนอยู่ภายในห้องเรียบร้อย

"ชอง ยุนโฮ ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องเจ้า"

เสียงหวานถูกเอ่ยเอื้อนจากริม

ฝีปากบางอย่างเศร้าสร้อย

"เจ้าจะขออะไรล่ะ คิมแจจุง คนที่อยู่บนจุดสูงสุดอย่างเจ้า

จะมีอะไรมาขอร้องข้าผู้ต่ำต้อยคนนี้งั้นรึ

พระเจ้า

ดูป็นคำที่เหมาะกับเจ้าจังนะ รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่ได้ควบคุมชะตาคนอื่นน่ะ

สนุกรึเปล่า"

ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

คำพูดที่กล่าวออกไปทำร้ายจิตใจของร่างบาง

มันก็ทำให้เค้าเองเจ็บเหมือนกัน

"สนุกงั้นเหรอ สนุกสิ การได้เป็นเจ้าชีวิตน่ะ

มันสนุกจะตายไป

ยิ่งตอนที่ ค่อยๆทำให้ตระกูลของเจ้าล่มสลายลงทีละน้อย

จากจุดบอดเล็กๆ ความบาดหมาง

ที่ก่อให้เกิดรอยร้าว ความไม่ลงรอยที่เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยๆ

ทำให้ทุกอย่างมาถึงจุดจบนี้ หึ"

ร่างบางแค่นหัวร่อราวกับจะสมเพชตัวเอง

แต่ก็ยังคงฝืนปั้นหน้ายิ้มแย้ม

"ทุกอย่างอยู่ภายใต้การคำนวณของข้าตั้งแต่แรกแล้ว..."

ไม่ทันที่คำกล่าวของร่างบางจะจบประโยค

ก็ถูกแทรกขึ้นมาพร้อมกับปลายดาบคมกริบที่จรดลงข้างลำคอขาว

"รวมถึงเรื่องที่ข้าจะมาแก้แค้นด้วยสินะ"

ดวงเนตรสีดำหม่นจับจ้องไปอย่างไม่เกรงกลัว

แต่ทว่าภายใต้แววตานั้นกลับมีความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึกแอบแฝงอยู่

".......ใช่......."

ตาสีเปลือกไม้ของยุนโฮเบิกกว้างขึ้นเพียงเล็กน้อยแต่ก็มากพอ

ที่จะสังเกตเห็นเมื่อได้รับคำตอบที่ผิดคาด    แต่ถึงอย่างนั้น

ดาบก็ยังคงไม่ได้รับการยกออกจากลำคอของแจจุงแต่อย่างใด

"เพราะเจ้าเป็นคนข้าที่เลือกเอาไว้ ให้มาฆ่าข้าทีหลังยังไงล่ะ"

 ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มออกอย่างไม่หยี่ระกับสถานการณ์

ราวกับจะเยาะเย้ยว่าที่ร่างสูงรอดมาจากโศกนาฏกรรมได้นั้น

เป็นความต้องการของตนเอง

"หมายความว่าอย่างไร...."

ยุนโฮเอ่ยขึ้น ท่าทางเคลือบแคลงใจ

แจจุงจ้องหน้ายุนโฮนิ่ง  ก่อนจะเปิดปากพูด 

"..เจ้าคือคนที่ข้าเลือกเอาไว้น่ะสิ แค่นั้นยังไม่เข้าใจอีกรึ

เจ้าคิดหรือว่าน้ำหน้าอย่างเจ้าจะเก่งกล้ามากพอที่จะรอดจากเงื้อมมือข้าไปได้

ถ้าหากไม่เป็นข้าเองที่จงใจละเว้นชีวิตเจ้าไว้      น่าจะขอบคุณข้านะ

ที่ให้โอกาสเจ้าได้ล้างแค้น     ไม่ดีใจรีบหั่นคอข้าตอนนี้เลยหรือ?"

เรื่องราวถ่ายทอดดั่งเช่นเรื่องปกติธรรมดา    ยุนโฮเองก็ไม่ได้ละสาย

ตาจากแจจุงแม้แต่น้อย    ทว่าสายตาที่เขาจับจ้องร่างนั้นกลับยิ่งทวี

ความโกรธแค้นระคนไม่เข้าใจ

"ข้าเข้าใจเพียงว่า.......เจ้าเปลี่ยนไปมากเลยนะแจจุง"

"เมื่อใครมีอำนาจก็ต่างเปลี่ยนไปกันทั้งนั้น"

แจจุงยิ้มแย้ม   ดูน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเขาที่มีดาบอยู่ในมือเสียอีก

".......จะให้ข้ายกตัวอย่างไหมล่ะว่าข้าเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง?  หืม?

ข้าว่าเจ้าน่าจะยังไม่ลืมน้องสาวแท้ๆของตัวเองหรอกนะ"

ใบหน้าของจีฮเย   น้องสาวเพียงคนเดียวของเขาที่หายตัวไป

อย่างลึกลับเมื่อสามเดือนก่อนผุดขึ้นมาในหัวอย่างแจ่มชัด    ยุนโฮไม่เคย

แม้แต่จะคิดมาก่อนว่าแจจุงจะรู้กระทั่งเรื่องนี้

"....เธอหน้าตาสะสวยดีนะ"

"เจ้ารู้เรื่องจีฮเยได้อย่างไร"

น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าว  แต่แจจุงไม่สนใจสักนิด

"รู้สิ  ...ข้าจำหน้านางได้ดีเลยล่ะ  วันหนึ่งที่ขบวนของข้ากำลังจะเดินทาง

ไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ    กำลังเร่งรีบอยู่แท้ๆแต่กลับมีเด็กสาว

ที่ไหนก็ไม่รู้เดินทะเล่อทะล่าเข้ามาขวางทางไว้    อันที่จริง

มันก็ไม่ได้เสียเวลาไปสักเท่าไหร่    แต่เพราะนางเป็นคนตระกูลชอง

ข้าก็เลยรู้สึกอยากจะเอ็นดูนางเสียหน่อย     ท่าทางก็โตเป็นสาวแล้ว

แต่ยังหาคู่ครองไม่ได้   ทหารรับใช้ของข้าก็ท่าทางชอบนางหลายคน

แต่จะยกให้ใครไปคนเดียวคงจะเสียดายเปล่า     ......ยินดีเสียเถอะ

ชองยุนโฮ   เพราะคำข้าประโยคเดียว    ทำให้เจ้าได้

น้องเขยเข้าบ้านมาเป็นสิบเลยนะ"

"สารเลว....เจ้ามันไม่ใช่คนแล้ว"

สิ้นคำของร่างสูงดาบในมือก็ตวัดขึ้นกลางอากาศก่อน

เสือกแทงไปยังกลางร่างบางเบื้องหน้าทันที

โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาก่อนจะพาสติอันมั่งคงให้เลือนลางไปด้วย

ภาพในวัยเยาว์ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงอย่างรวดเร็ว

ยุนโฮที่แสนใจดี อบอุ่น

คนที่เค้ารัก รักจนหมดหัวใจ

ทันทีที่เห็นเลือดของร่างบาง

เกราะน้ำแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดก็กลับพังทลายลงโดยง่าย

แต่เท้าของยุนโฮก็ยังไม่ได้ขยับเขยื้อนออกไปจากจุดเดิมแม้ว่า

ร่างของแจจุงจะค่อยๆซวนเซและล้มลงกับพื้น   ของเหลวสีแดงฉาน

ซึมออกมาตามรอยแผลเปรอะเปื้อนอาภรณ์เลอะเทอะ   

ร่างบางแย้มยิ้มออกมาอีกครั้ง ไม่ใช่รอยยิ้มที่เสแสร้งเหมือนอย่างเคย

ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ยหรือสมเพช อย่างที่เค้าได้รับ ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา

แต่เป็นรอยยิ้มที่แสนบริสุทธ์ ที่เค้าเคยได้รับก่อนที่แจจุงจะเปลี่ยนไป

"ขอบคุณนะ"

เพียงคำกล่าวสั้นๆแต่กลับทำให้ร่างสูงลืมเลือน

ซึ่งความโกรธแค้นไปจนหมด

ร่างบางถูกช้อนขึ้นในวงแขนแกร่งของยุนโฮ

"ทำไมกัน....แจจุง.....ทำแบบนี้ทำไม"

น้ำเสียงที่สั่นเครือไม่สามารถปิดปังซึ่ง

ความเจ็บปวดและโศกเศร้าที่เอ่อล้นออกมาได้

"ข้าเหนื่อยแล้วล่ะ...ไม่เอาแล้ว...ไม่อยากจะอยู่อีกต่อไป

ยิ่งข้าทำร้ายเจ้ามากเท่าไร ตัวข้าเองก็เจ็บตามไปเท่านั้น

แต่ถ้าจะต้องตามด้วยน้ำมือใครล่ะก็ ข้าอยากให้เป็นเจ้านะ"

"........."

"สัญญากับข้าได้มั๊ย ล.....ลืมข้าซะ นี่เป็นคำขอสุดท้าย อ้อ

ลืมบอกไป น้องสาวของเจ้าน่ะตอนนี้คงกำลังพักรักษาตัวอยู่

ที่มณฑลโชบุนนั่นแหละ ขอโทษ    ที่ยั้งมือพวกองครักษ์ที่คิดว่านาง

จะทำร้ายข้าไม่ทัน...  แต่ไม่ต้อง....ห่วงหรอก....นะนางยังคงครบ 32 แน่นอน

ฮะ....ฮ่ะ...นี่อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ....ขะ....ข้ายัง....."

"ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ ฟังข้าอย่างเดียวก็พอ

ต้องขอโทษด้วยนะที่แม้แต่คำขอสุดท้ายของเจ้าข้าก็มิอาจรักษา

แต่ว่า

ด้วยเกียรติของข้า ชอง ยุนโฮ บุตรคนโตแห่งตระกูลชอง

ขอให้สัญญาว่า

ข้าจะรักแต่เพียง คิมแจจุง ตลอดไป

นับจากนี้ จะอีกกี่สิบปี ร้อยปีพันปี

ไม่ว่าจะนานแค่ไหน

ข้าก็จะมีเจ้าเพียงคนเดียว

ตลอดกาล"

คำสัญญาสิ้นลงพร้อมๆกับเปลือกตาของร่างบางที่ค่อยๆปิด

มีเพียงคำพูดสุดท้ายที่ก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน

" ข้าก็รักเจ้า ชองยุนโฮ คนขี้โกง"

**************************************

ตามคำของของท่านเจน

มาอ่านแล้วเม้นด้วยน้า