welcome to my necropolis

 

 ช่วงนี้รู้สึกเครียดๆไงก็ไม่รู้ล่ะค่ะ คงเพราะอนาคต

ยังไม่แน่นอนล่ะมั้ง อา...ชีวิตเด็กเอนท์ที่แสนเศร้า

พอดีเมื่อวานนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

แล้วก็เลยเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมาน่ะค่ะ

 

ถ้าหากลองเปรียบเทียบโลกเราเหมือนกับกระดาษ

สีขาวที่ว่างเปล่าแผ่นหนึ่ง

 

ในตอนแรกกระดาษยังคงขาวสะอาด

ปราศจากร่องรอยหรือตำหนิใดๆ

 

ทว่าเมื่อเราเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้

ตัวเรา ที่เปรียบเสมือน จุด

แสนจะเล็กน้อยเมื่อเทียบกันกับแผ่นกระดาษที่กว้างใหญ่

 

นั่นคือแรกเริ่มของการกำเนิด

 

เมื่อเวลาผ่านไป

ตัวเราก็จะเริ่มมีความหมายมากขึ้น

แต่ละปีที่ผ่านไป ก็เหมือนกับ จุดที่ต่อออกไปเรื่อย

จนกลายเป็นเส้นขึ้นมา

 

จากจุดเล็กๆที่ไม่มีค่าอะไร

พอมาต่อกันกลายเป็นเส้นก็จะเริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่าง

ถ้าถามว่า

แล้วเส้นที่เกิดขึ้นมานั้นคืออะไร

 

ก็คงจะเปรียบได้กับ เส้นทางชีวิตของเราล่ะมั้ง

 

ทว่าบนกระดาษแผ่นนั้น

ไม่ได้มีเพียง ตัวเราที่เป็นของเราเอง แต่ยังมี ตัวเราที่เป็นของคนอื่นอยู่ด้วย

 

ในบางครั้งเส้นเหล่านั้นก็ถูกลากออกมาก่ายพาดกันไปมา

การกระทำเหล่านั้น

มันก็ได้ทำให้เกิดจุดตัดขึ้นมา

 

จุดตัดเหล่านั้น ก็คือ การพบพานนั่นเอง

 

และการพบพานนั้น

ในบางครั้ง มันก็ก่อให้เกิดความรู้สึกต่างๆมากมาย

ความรัก ความชิงชัง ความแค้น มิตรภาพ ความเศร้า ความสุข...

 

หลายคนอาจจะเลือกที่จะก้าวเดินต่อไปในทางเดียวกัน

ในขณะที่อีกหลายๆคนเมื่อได้พบพาน

ก็ต้องแยกจากกันไป เพื่อเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

และในบางครั้ง เส้นเหล่านั้นก็อาจจะหวนกลับมาบรรจบกันได้อีกครั้ง

 

ต่างกับเรื่องของเรา

เพราะการพบกันของเราทั้งคุ่ ไม่ได้เป็นไปตามสองกรณีนั้น

 

เพราะการพบพานของชั้นและเธอ

มันก่อให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า

เส้นขนาน

 เส้นที่ไม่มีวันหวนกลับมาบรรจบกันได้อีก

 

แต่ว่าพอมองในอีกแง่

ชั้นก็ดีใจนะ ที่อย่างน้อย ก็ได้อยู่เคียงข้างเธอตลอดไป

 

แอบเศร้า T^T อย่างว่าแหละ

โลกนี้อะไรๆมันก็ไม่เป็นไปตามที่เราคิดหรอกจริงมั๊ย

 

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม

เมื่อเส้นเหล่านั้นมารวมตัวกันบนแผ่นกระดาษ

งานศิลปะก็จะถูกรังสรรค์ขึ้นในตอนนั้นเอง

 

ทุกคนที่เกิดมา คือ ศิลปิน

เพราะพวกเรานั่นแหละ คือ ผู้ที่แต่งแต้มเรื่องราวให้กับโลกใบนี้

 

ขอให้มีความสุขกับเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนะคะ

 

ปล.ขอบใจว่ะกันต์ที่เตือนชั้นก็ว่าอยู่ว่าเหมือนได้ยินประโยคสุดท้ายมาจากไหนแต่นึกไม่ออกซักที ที่แท้จากแกน่ะเอง