AU-Fanfiction [TMR] : Before I go to sleep.

posted on 17 Nov 2014 19:39 by gloomygirls in Fiction
AU-Fanfiction : Before I go to sleep.
Pairing : ??? x Newt
Rate : PG – 15
Category : Drama, Mystiques 

#minewt


“What are we, if not an accumulation of our memories?” ― S.J. Watson, Before I Go To Sleep



เฮือกกก...

แพขนตาหนากระพริบถี่ก่อนผุดลุกขึ้นอย่างตกใจราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้าย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองไปทั่วอย่างหวาดระแวงเมื่อพบว่าตนเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย สัมผัสจากท่อนแขนที่วางพาดอยู่บริเวณเอวทำให้รู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาดจนต้องผลักออก ขาเรียวยาวพาตัวเองลุกหนีไปยังห้องอาบน้ำที่อยู่ไม่ไกลอย่างเร่งด่วน เขากำลังต้องการเวลาเพื่ออยู่คนเดียวและสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

ชายหนุ่มหอบหายใจหนักอย่างหวาดกลัว ก๊อกน้ำที่ถูกเปิดจนสุดช่วยให้เขารู้สึกสงบจิตใจได้บ้างแต่สติที่คืนกลับไม่ได้พาความทรงจำของเขากลับมาด้วย มันหายไปเสียเฉยๆแบบนั้นราวกับจิ๊กซอว์ที่หลุดร่วงไปจากภาพจนไม่อาจประติดประต่อความทรงจำ สิ่งเดียวที่ชัดเจนอยู่ในหัวของเขาคือชื่อของคนสองคน

....นิวท์ แซงส์เตอร์ และ ปาร์คมินโฮ




“นายโอเคไหม” เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความห่วงใยเอ่ยถามทันทีที่นิวท์เดินออกจากห้องน้ำมาด้วยชุดเสื้อคลุม และสะดุดตกใจก้าวถอยหลังทันทีที่เห็นว่าเขาตื่นแล้ว

“นายเป็นใคร” นิวท์ถาม และสายตาที่มองนั้นก็เต็มไปด้วยความหวั่นกลัวอย่างชัดเจนเสียจนร่องรอยแห่งความเจ็บปวดถูกฉายชัดขึ้นบนดวงตาอีกฝ่ายชั่ววูบก่อนจะหายไป

“ฉันชื่อมินโฮ....เป็นคู่รักของนาย...........นิวท์ แซงสเตอร์”





น่าแปลกที่นิวท์ไม่มีความทรงจำใดๆเกี่ยวกับคนตรงหน้าเหลืออยู่เลยแต่สิ่งนี้ถูกให้คำตอบว่ามันเป็นผลกระทบมาจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่ทำให้สมองของเขากระทบกระเทือน ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าปาร์คมินโฮบอกเล่าเรื่องราวที่คลับคล้ายคับคลากับที่ปรากฏอยู่ในความทรงจำทว่ามีบางอย่างที่นิวท์กลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่

เพราะสัมผัสจากผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักไม่เคยทำให้เขารู้สึกสงบเลยแม้แต่นิดเดียว






“สรุปว่าคุณเป็นจิตแพทย์ที่ดูและอาการป่วยของผม?” นิวท์กรอกเสียงอย่างไม่มั่นใจลงไปตามสายโทรศัพท์ ตรงกันข้ามกลับเป็นฝ่ายที่เรียกตัวเองว่าเป็นจิตแพทย์นี่เสียอีกที่ทำให้นิวท์รู้สึกว่าคุ้นเคยกับอีกฝ่าย

“ใช่ครับ นิวท์คุณมีกล้องดิจิตอลตัวหนึ่งซ่อนเอาไว้ในกล่องรองเท้าในตู้เสื้อผ้า หยิบมันออกมาดูแล้วคุณจะเข้าใจ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปรับ”



ภาพวีดีโอที่บันทึกเล่าขานเรื่องราวในแต่ละวันไปทีละนิดเริ่มตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้กล้องตัวเล็กนี่มาจากอัลบี้และเริ่มบันทึกเรื่องราวเพื่อเตือนความทรงจำในแต่ละวันของตัวเองโดยไม่ให้มินโฮรู้เห็น บางส่วนลึกๆในตัวของนิวท์บอกให้เขาไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้แม้ว่าตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกันอีกฝ่ายมีแต่จะปกป้องความรู้สึกและอ่อนโยนกับเขา

มีบางอย่างที่ผิดเพี้ยนไป





“ผมคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับมินโฮ ..ไม่รู้สิมันค่อนข้างยากที่จะอธิบาย” ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างสับสนแล้วยกแขนขึ้นกอดออกซึ่งเป็นปฏิกิริยาพื้นฐานของคนที่มีความกังวลอย่างรุนแรงต่อบางสิ่ง อัลบี้ทอดสายตามองผู้ป่วยของเขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะยกมือคร้ามแดดนั้นขึ้นสัมผัสกับเส้นผมของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

“ไม่ต้องกังวลนิวท์ คุณจะต้องดีขึ้น”

...ไม่เป็นไรนิวท์ ฉันจะไม่ทิ้งนาย ฉันสัญญา....

ประโยคที่ไปซ้อนทับกับบางอย่างในความทรงจำจุดประกายภาพเรื่องราวที่ขาดหายไปให้กลับคืนมา

ริมฝีปากอุ่นนุ่มที่ประทับลงบริเวณหน้าผากพร้อมกับคำสัญญาที่แน่วแน่ด้วยสำเนียงแบบคนอเมริกันและอ้อมกอดที่ทำให้นิวท์รู้สึกดีมากกว่าที่อัลบี้กำลังพยามปลอบประโลมเขาอยู่ทั้งในฐานะแพทย์เจ้าของไข้และเพื่อน


เพื่อน...ใช่เขาจำได้ว่าเขาเคยมีเพื่อน....เพื่อนสนิท

“อัลบี้....คุณพอจะช่วยติดต่อกับโธมัสให้ผมได้รึเปล่า ผมจำนามสกุลของเขาไม่ได้ แต่เป็นโธมัสคนที่เคยเป็นเพื่อนรักของผมน่ะ”










ร่างสมส่วนดูดีแปลกตาไปไม่น้อยจากโธมัสที่เคยอยู่ในความทรงจำของเขา หากแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้ดีอยู่ถึงอาการป่วยและพยามหาทางช่วยเหลือ เท่าที่ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่สามารถบอกเขาได้มีแต่เพียงว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนตาบขนาดที่ไม่มีวันที่เขาไปเพราะอาการป่วยของเขาอย่างที่มินโฮบอกแน่ๆ

“ทอมมี่ ตอบฉันสักข้อนึงได้ไหม ทำไมนายถึงจู่ๆก็หายไปจากชีวิตของฉัน?”

“นั่นเพราะฉันกับมินโฮเคยทำผิดต่อนายและฉันก็พยามชดใช้ให้ด้วยการออกไปให้พ้นจากชีวิตคู่ของพวกนาย... ได้โปรดเถอะนิวท์ให้อภัยฉัน” เสียงสั่นเครือที่วอนขอคำนิรโทษทำให้นิวท์อดใจอ่อนไม่ได้ 

...แม้จะเจ็บปวดแต่นิวท์ก็คิดว่าเขาให้อภัยคนตรงหน้าได้ทุกเรื่องจริงๆ...
...เพราะในสายตาของนิวท์โทมัสไม่ต่างอะไรกับน้องชายซนๆที่ทำเรื่องผิดพลาดไปเลย...


“เพราะอย่างนั้นมินโฮเลยเลือกที่จะโกหกฉันสินะ”

“เชื่อฉันเถอะนิวท์....ไม่มีใครรักนายได้เท่ากับมินโฮอีกแล้วล่ะ นายคือคนที่โชคดีมากรู้ไหม?”


....น้ำเสียงของโธมัสบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขากำลังมีใจให้มินโฮไม่มากก็น้อย แต่ทั้งอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยินยอมเป็นฝ่ายจากไปแต่โดยดี...

...ถ้าคำโกหกนั้นมีเพื่อปกป้องเขาก็ควรจะเชื่อคำโกหกของมินโฮต่อไปรึเปล่า?....










น้ำเสียงของโธมัสดูตกใจเมื่อนิวท์โทรกลับไปหาอีกครั้งในตอนเย็น ชายหนุ่มทำราวกับว่าเรื่องการทะเลาะแล้วใช้กำลังใส่กันระหว่างเขากับมินโฮเป็นเรื่องใหญ่โตทั้งที่หากมองจากรอยช้ำตามเนื้อตัวและใบหน้าบางส่วนนิวท์ค่อนข้างจะมั่นใจว่ามันน่าจะเกิดขึ้นบ่อยเสียด้วยซ้ำไป 

“ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า นายบอกฉันเองว่ามินโฮเป็นคนอารมณ์ร้อน...เขาคงไม่ได้ตั้งใจหรอก”

“มินโฮอารมณ์ร้อนก็จริงแต่ฉันสาบานได้ว่าตลอดเวลาที่ฉันรู้จักกับนายและมินโฮเขาไม่เคยทำให้นายเป็นแผลแม้แต่รอยข่วน....ที่จริงฉันอาจจะกังวลมากไปแต่นายช่วยบรรยายรูปร่างของมินโฮให้ฟังหน่อยได้ไหม?”

“ห๊ะ” นิวท์ตอบกลับคำขอนั้นอย่างงุนงงก่อนจะอธิบายให้ตามที่โธมัสขอ “รูปร่างสูงใหญ่แบบนักกีฬา ตาสีฟ้า ผมทอง..”







“ฟังฉันให้ดีนะนิวท์ มินโฮเป็นชาวเกาหลี ต่อให้เขาย้อมผมก็ไม่มีทางที่จะมีดวงตาสีฟ้าแน่นอน”

“ผู้ชายที่อยู่กับนายไม่ใช่มินโฮ!!!!”


THE END

TALKS: ได้ฟีลลิ่งนี้มาจากเรื่อง before I go to sleep ค่ะ เป็นหนังที่เชรี่—มมาก ดูแล้วจิตตกหน่วงๆพิกลมากมายแถมเห็นภาพครอสโอเวอร์ซ้อนทับอยู่ตลอด ถ้ามีโอกาสลองไปดูกันนะคะ

Comment

Comment:

Tweet