AU-Fanfiction [TMR] : Seven Days. (1)

posted on 17 Nov 2014 19:55 by gloomygirls in Fiction

AU-Fanfiction : Seven Days.

Pairing Minho x Newt, Newt x Minho

Category: Love comedy, Romantic, High school

Rate: PG – 13

 

 

 **แทบไม่ได้แก้อะไรจากฉบับเดิมที่ลงในทวิตเลยทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ ยังไงก็เอาเป็นว่าขอให้สนุกกันนะคะ**

 

Chapter1.

Monday  : The game start!!

 

 

สัญญาเจ็ดวัน...ก็เหมือนกับเกมส์สนุกๆ ที่แอบซ่อนอันตรายเอาไว้เบื้องหลัง

เพียงแต่สำหรับ มินโฮ เขาไม่เคยคิดที่จะเล่น และเมื่อเล่นไปแล้วเขาก็ไม่คิดที่จะเสียใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าเลือกได้...มินโฮสาบานว่าเขาแทบอยากที่จะแทรกหายไปใต้ดินทันทีที่เขาทำได้อย่างแน่นอน

 

แต่เพราะเขาไม่มีโอกาสที่จะทำแบบนั้น บัดนี้ชายหนุ่มถึงต้องมายืนเก้ๆกังอยู่ต่อหน้า นิวท์ แซงสเตอร์ เจ้าชายแห่งเดอะเมซไฮสคูล ที่กำลังแสดงสีหน้าสุดแสนประหลาดใจมาให้ก่อนจะทวนประโยคอันแสนน่าอับอายนั่นอีกครั้ง

 

“....นาย..คบกับฉันไหม?” เด็กหนุ่มชาวเอเชียพูดอย่างกระชับด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นมากกว่าเดิมเพื่อยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้ฟังผิดพลาดไป มินโฮรู้ดีว่าตัวเองกำลังหน้าแดงแต่เขาก็ภาวนาว่ามันจะไม่กลายไปเป็นหัวข้อสนทนาที่จะหนักข้อขึ้นมากกว่าเก่าเมื่อเทียบกับเรื่องน่าอายบางอย่างที่เขาถูกข่มขู่กลั่นแกล้งเพื่อให้มาทำอะไรแบบนี้

 

“เป็นคำขอเป็นแฟนที่ฉันคิดว่าแปลกประหลาดที่สุดเลย”  ริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรยิ่งทำให้มินโฮอยากที่จะหายตัวไปมากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เขาหวังว่านิวท์น่าจะโกรธหรืออย่างน้อยที่สุดก็ตอบปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่สิ่งที่ร่างโปร่งบางขวัญใจของหลายๆคนทำกลับเป็นการเอื้อมมือฉุดเขาลงมานั่งข้างๆก่อนถอนหายใจเบาๆ “อันที่จริงฉันก็เพิ่งจะเลิกกับเด็กผู้หญิงจากห้อง 2A ไปเมื่อกี๊นี่เอง จะให้คบกับนายก็ไม่มีปัญหาหรอก....เพียงแต่ถ้าให้เดา....นายไม่ได้อยากมาพูดแบบนี้จากความตั้งใจของตัวเองถูกไหม?”

 

 

 

 

 

14.00 วันจันทร์

คือเวลาเริ่มต้นของสัญญาการตกลงเป็นแฟน 7 วันระหว่างปาร์คมินโฮและนิวตัน แซงสเตอร์

จะไม่มีอะไรมากไปกว่าธรรมดาที่คนเป็นแฟนพึงจะทำกัน เช่น โทรศัพท์ ข้อความ หรือการเดทและถูกเนื้อต้องตัวบ้างเล็กๆน้อย และนิวท์จะกลับไปเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกันทันทีที่สัญญา 7 วันสิ้นสุดกำหนดลง หากแฟนที่อยู่ในสัญญาไม่สามารถทำให้เด็กหนุ่มหลงรักได้

 

กฏธรรมดาที่นักเรียนหญิงของที่นี่ต่างรู้ดี แต่ที่น่าแปลกว่าก็ยังมีคนมากมายที่อยากจะลองเป็นแฟนกับเจ้าชายแห่งเดอะเมซไฮสคูลแห่งนี้แม้จะแค่เพียง 7 วันอยู่ดี มินโฮสงสัยในข้อนี้มาตลอดจนกระทั่งตัวเองได้มาอยู่ในฐานะเดียวกับพวกสาวๆเหล่านั้นถึงได้เข้าใจ

 

 

กับนิวท์น่ะ.........ต่อให้ได้เป็นแฟนแค่วันเดียวก็ยังคุ้มอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

“คิดอะไรอยู่น่ะ” เสียงนุ่มเป็นเอกลักษณ์ของคนในความคิดดังขึ้นก่อนมือเรียวจะตบบ่าเขาเบาๆแล้วส่งยิ้มที่เหมือนกับฤดูใบไม้ผลิมาให้ “เลิกเรียนแล้วฉันมาพานายกลับบ้าน”

 

“นี่อยู่ในออพชั่นแฟนด้วยงั้นเหรอ” มินโฮเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายกำลังทำท่าจะช่วยหยิบเป้ของเขาไปถือให้ “อย่างน้อยนายก็น่าจะยกเว้นให้กับแฟนที่เป็นผู้ชายนะ”

 

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตกลอกไปมาอย่างลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยักไหล่และยอมให้มินโฮถือกระเป๋าตัวเองตามเดิมและเดินเคียงข้างกันกลับบ้านท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาพร้อมกับเสียงซุบซิบแต่ไม่มีใครกล้าวิจารณ์อะไร ซึ่งถือว่าเป็นข้อดีอีกอย่างที่จะได้รับในฐานะของคนรักชั่วคราวแบบนี้ด้วย มันเป็นข้อตกลงของพวกผู้หญิงเพราะไม่ว่าใครก็อยากที่จะใช้ช่วงเวลาเจ็ดวันให้เต็มที่โดยไม่ต้องไปเสียอารมณ์ไปกับเสียงนกเสียงกาที่เข้าหูมานั่นทำให้มินโฮพลอยได้รับอานิสงฆ์นั้นไปด้วยโดยปริยาย

 

 

 

แม้มินโฮจะเอ่ยปฏิเสธอย่างเกรงใจว่านิวท์ไม่มีความจำเป็นใดๆที่จะต้องเดินไปส่งเขาที่บ้านอย่างที่เคยทำกับคนอื่นๆเพราะว่าระยะทางที่ค่อนข้างไกลมากพอสมควร หากแต่นิวท์กลับเพิกเฉยต่อคำกล่าวนั้นก็ชวนคุยหันเหเรื่องต่างๆจนกว่าที่จะรู้ตัวอีกทีก็เดินกันมาได้ครึ่งทางแล้ว

 

บรรยากาศเริ่มจะเครียดและน่าอึดอัดเมื่อเสียงสดใสที่ชวนคุยเรื่องต่างๆข้างตัวของมินโฮเงียบลงเสียเฉยๆแต่มินโฮก็ไม่สามารถที่จะโวยวายอะไรมากไปกว่านั้นได้ แค่อีกฝ่ายยอมตกลงให้กับคำขอของเขานี่ก็มากพอแล้ว

 

 

 

“นายอยากแลกเบอร์กับฉันเอาไว้หรือเปล่าล่ะ” นิวท์เปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปนานก่อนจะยื่นไอโฟนสีขาวมาตรงหน้าคู่สนทนา“เอาไว้ติดต่อกันในช่วงนี้ไง”

 

รอยยิ้มอ่อนโยนที่สะท้อนกับประกายแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็นภาพที่งดงามจนเขาได้แต่ยืนอึ้งก่อนสัมผัสเย็นเฉียบของอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์จะถูกยัดเข้ามาในมือเรียกสติของมินโฮให้กลับมาอยู่ในสถานการณ์ตรงหน้า

 

“นายนี่ตลกกว่าที่คิดนะ.....ตอนแรกฉันนึกว่านายจะเป็นพวกเย็นชาอะไรทำนองนั้นเสียอีก” นิวท์ไหวไหล่ก่อนสะกิดให้เดินต่อเพราะพวกเขากำลังขวางทางคนอื่นที่ต้องสัญจรผ่านไปมาแถวนั้น “นักวิ่งเยาวชนทีมชาติเองก็มีมุมแบบนี้เหมือนกันแฮะ”

 

“ฉันเองก็เคยคิดว่านายเป็นพวกร้ายกาจเพลย์บอยเหมือนกัน”

 

 

ร่างที่เดินนำหน้าอยู่ชะงักกึกพร้อมกันกับมินโฮเองที่ได้สติ แทบอยากจะกัดลิ้นตายในความปากไวและเถรตรงที่กำลังสร้างปัญหาให้เขาอีกแล้ว

 

“นายนี่ตรงดีว่ะเพียก ฉันชอบนะ” กลับกลายเป็นว่าไม่เพียงไม่โกรธแต่นิวท์ดูเหมือนจะชอบอกชอบใจแถมหัวเราะอย่างร่าเริงอย่างกับว่าไม่ได้หัวเราะแบบนี้มาเสียเนิ่นนาน “แล้วนี่พิมพ์เสร็จยัง?” ดวงหน้าหวานใสที่ชะโงกหน้ามามองตัวเลขทั้งสิบที่ปรากฏบนหน้าจอในระยะใกล้กำลังทำให้มินโฮเริ่มใจเต้นแปลกๆ

 

 

เขาไม่คิดว่าตัวเองชอบนิวท์

 

ที่ขอคบเป็นแฟนนี่ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าเรื่องการท้าทายในหมู่เพื่อนฝูงที่เขาแพ้พนันและเลือกเล่นเกมลงโทษแทนที่จะปล่อยให้ความลับบางอย่างที่เป็นเดิมพันหลุดออกไปก็เท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็เล่าให้นิวท์ฟังแล้วและอีกฝ่ายก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรตอบกลับมา

 

มันก็แค่หนึ่งอาทิตย์ที่พวกเขาจะสนิทกันมากกว่าคนที่ปกติจะทักทายกันแค่ทางสายตาบ้างเวลาสวนผ่าน

 

 

 

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ควรที่จะรู้สึกแปลกๆเหมือนผึ้งที่กำลังเมากลิ่นคาราเมลแบบนี้สิ

 

 

 

“เสร็จแล้วล่ะ” มินโฮตอบกลับด้วยรอยยิ้มแม้จะรู้สึกแปลกๆอยู่บ้างแต่เขาก็เลือกที่จะไม่ให้ความสนใจอะไรกับมันมากนัก ถ้าตัดเรื่องสัญญาของพวกเขาออกไปได้ นิวท์เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนใหม่ที่ยอดเยี่ยม ว่ากันตามตรงเยี่ยมเกินเพื่อนไปด้วยซ้ำ ระยะทางสามไมล์จากบ้านของเขาไปยังโรงเรียนไม่ใช่เล่นๆแต่กลับสั้นอย่างเหลือเชื่อเมื่อเย็นวันนี้เขามีนิวท์และบทสนทนาชวนหัวต่างๆเป็นเพื่อนร่วมทางมาด้วย

 

มินโฮมั่นใจว่าเขากำลังรู้สึกดีๆกับนิวท์ในฐานะเพื่อนใหม่ หรืออะไรก็ตามที่ใกล้เคียงกันแต่คงไม่ใช่ความรัก

อย่างน้อยๆแฟนเก่าของพวกเขาทั้งสองคนก็น่าจะเป็นข้อพิสูจน์สำหรับเรื่องนั้นได้

 

 

 

 

เพียงแต่ความรู้สึกโหวงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นหลังจากอีกฝ่ายมาส่งเขาที่หน้าบ้านพักก่อนโบกมือลาไปกลับเป็นสิ่งที่มินโฮให้คำตอบตัวเองกับเรื่องนี้ไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

 

19.00 วันจันทร์

 

- ทำอะไรอยู่ พร้อมสำหรับสอบย่อยพรุ่งนี้แล้วหรือยัง –

 

มินโฮไม่ทันรู้ตัวว่าเขากำลังยิ้มบางๆให้กับข้อความที่เด้งขึ้นในโทรศัพท์ก่อนที่จะกดตอบกลับไปอย่างเรื่อยเปื่อย

 

- อ่านหนังสืออยู่ ฉันไม่เก่งเหมือนท็อป 10 อย่างนายนี่ –

 

ข้อความถูกส่งตอบกลับกันไปมาเป็นระยะๆจนกระทั่งต่างฝ่ายต่างผลอยหลับไป

 

 

 

 

 

 

TBC.

Comment

Comment:

Tweet