Drabble [TMR] : พูดในใจ

posted on 17 Nov 2014 19:53 by gloomygirls in Fiction
Drabble: พูดในใจ
pairing: minho x newt, minho x thomas


#minewt

#rerun 
** พูดในใจ - bodyslam: http://t.co/hmMhN0qI8I เปิดฟังพร้อมอ่านดูนะ

[ต้องทำเหมือนไม่เป็นไร...ทั้งที่ในใจนั้นไม่ใช่เลย]





ถึงจะไม่มีการพูดออกมาจากปาก..แต่นิวท์ค่อนข้างจะมั่นใจว่าเรื่องระหว่างเขากับมินโฮจบลงแล้ว



แต่ก็ใช่ว่าจะมีอะไรที่เปลี่ยนแปลง



ทุกๆเช้าทุกคนยังคงเห็นภาพร่างผอมบางเดินกระเผลกไปส่งเหล่านักวิ่งที่ประตูวงกต ส่งยิ้มอวยพรขอให้ทุกคนโชคดีกลับมาก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มต้นวันใหม่กับงานของตัวเองในสวน



แต่โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตหรือเอะใจว่านานแค่ไหนแล้วที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของรองหัวหน้าทุ่งแทบไม่เคยสบเข้าดวงตาสีดำสนิทของหัวหน้านักวิ่งเลย

และโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต สายตาที่นิวท์ใช้มองส่งเปลี่ยนจากความเป็นห่วงกังวลเป็นอิจฉาระคนเจ็บปวด






คำถามที่ไม่เคยเอ่ยปากดังก้องอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ว่า....."ทำไมคนที่วิ่งเคียงข้างนายถึงไม่เป็นชั้น"







"อ้าว นิวท์...ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ" เสียงทักอย่างอารมณ์ดีของโทมัสดังขึ้นก่อนเจ้าตัวและใบหน้าเรียบนิ่งของมินโฮจะโผล่ของมาอยู่ในสายตา

"คือว่า..." ริมฝีปากบางอึกอักพยามนึกหาคำตอบทว่าประโยคที่จะตอบกลับโทมัสไปนั้นกลับถูกขัดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ถึงนายจะเป็นอดีตนักวิ่งแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว" 


แค่ชั่วครู่เท่านั้นที่พวกเขาสบตากัน
แต่ดวงตาเรียวเล็กนั้นมีความลำบากในและไม่สบายใจฉายให้เห็นอย่างชัดเจน 


ใจของนิวท์สั่น มือของเขาเองก็สั่น เด็กหนุ่มพยามตีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนยิ้มตอบกลับโทมัสที่ถามอย่างตื่นเต้นว่า 'จริงเหรอ ทำไมเขาไม่รู้เลย...น่าทึ่งชะมัด...มีอะไรเกี่ยวกับนายที่ชั้นยังไม่รู้อีกไหม...อดีตนักวิ่ง..ดวลตัวต่อตัวชนะแกลลี่'

เสียงที่เอ่ยตอบกลับไปเหมือนไม่ใช่เสียงของตัวเอง ตาของเขาเอาแต่มองมินโฮที่วางของแล้วเริ่มวาดแผนที่โดนไม่สนใจโทมัสเลยแม้แต่น้อย



มินโฮไม่แม้แต่จะมองกลับมาและเขาก็อยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว


นิวท์บอกกล่าวขอโทษที่ผิดกฏและเดินเลี่ยงออกมาก่อนที่นักวิ่งคนอื่นๆจะเริ่มตามเข้าไปสมทบในห้องแผนที่

คำพูดว่า'ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว'ของมินโฮยังก้องอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอกย้ำความจริงที่ว่าเขาไม่ใช่นักวิ่ง ไม่อาจอยู่เคียงข้าง และอาจจะรวมถึงไม่ใช่คนที่มินโฮจะรอคอยคำตอบอีกต่อไปแล้ว


มันเจ็บเสียจนอยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว นิวท์รู้สึกเหมือนกำลังถูกจับกดน้ำ เขาหายใจไม่ออกและเจ็บหน่วงๆที่หน้าอกจนไม่อาจตอบรับตำทักทายของชาวทุ่งที่ส่งเสียงเรียกยาวที่เขาก้าวผ่านไป


นิวท์อยากบอกกับมินโฮว่าเขารักอีกฝ่าย อยากบอกคำตอบที่มินโฮเฝ้ารอมาตลอดสองปีเต็มให้ได้ยินว่าตัวเขาเองก็คิดไม่ต่างกัน

....จะผิดก็ตรงที่กว่าเขาจะรู้ตัวก็สายเกินไป...





ร่างโปร่งล้มตัวลงในทุ่งข้าวโพดที่สูงจนเกือบท่วมหัว นอนหงายมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและดวงดาวจำลองที่คงเป็นฝีมือของผู้สร้างอย่างเลื่อนลอย

นิวท์รู้ดีว่านี่มันไม่มีเหตุผลเลย โทมัสไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้ามินโฮจะเลิกรอคอยเขาเพราะตัวเองพบคนที่สามารถจะวิ่งไปด้วยกันได้ก็ไม่ใช่เรื่องผิด 

เป็นตัวเขาเองต่างหากที่สิ้นหวังและไม่เชื่อใจมินโฮจนคิดทำอะไรบ้าๆ และผลของมันก็ทำให้เขาเป็นนักวิ่งต่อไปอีกไม่ได้....และต้องมาเสียใจเอาภายหลังที่เขาได้แต่มองส่งคนรักด้วยความเป็นห่วง


เรื่องที่กำลังเกิดอยู่นี่ก็เช่นกัน มินโฮเคยสารภาพรักกับนิวท์เมื่อนานมาแล้ว แต่เด็กหนุ่มไม่เคยให้คำตอบกลับไป...เหตุผลมันก็เหมือนกับที่เขาโดดลงมาจากกำแพง ... นิวท์ยังเชื่อใจในตัวมินโฮได้ไม่มากพอที่จะตอบรับ

เขากลัว...กลัวว่าถ้าเกินเลยจากเส้นที่ขีดไว้แล้วบางอย่างอาจจะไม่เหมือนเดิม



สุดท้ายแล้วก็ต้องมาเสียใจภายหลังอยู่คนเดียว








"ตอนนี้ชั้นรู้แล้วว่าชั้นรักนาย...มินโฮ" เสียงแหบแห้งกล่าวกระซิบอย่างแผ่วเบากับทุ่งกว้างที่โอบล้อมเขาอยู่แทนที่อ้อมกอดของใครบางคนที่เขาคงไม่มีวันได้รับมันอีก






[...ก็รู้ถึงพูดออกไป....ความรักคงไม่ย้อนคืนมา.....]



Comment

Comment:

Tweet