Drabble [TMR] : Dejavu

posted on 17 Nov 2014 19:47 by gloomygirls
Drabble : Dejavu
Pairing : Newt x Minho
Rate : Nc-21


Note : ตอนต่อจาก a fucking nightmare นะคะ ยังคง PWP



==================

มินโฮอยากจะพยามทำใจว่านี่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ


บังเอิญ...

บังเอิญ.......




บังเอิญเกินไปหน่อยไหม?


ชายหนุ่มจ้องมองที่อยู่ของบาร์ชั้นสูงในกระดาษจดเทียบกับภาพที่กำลังปรากฏอยู่เบื้องหน้าด้วยน้ำลายที่ฝืดเฝื่อน ทั้งรูปแบบของสถาปัตยกรรม สี กลิ่นอายบางอย่างที่ถอดแบบมาจากในฝันแทบไม่ผิดเพี้ยนเพียงแต่จะดูใหม่กว่าเล็กน้อย

"เฮ้ ขอบใจมากเพื่อน..." เสียงใสจากโทมัสเอ่ยทักจากด้านในร้านก่อนปรี่เข้ามาเอาข้อมูลรายงานที่ตัวเองลืมไว้ในมือของเพื่อนรัก "เอาออกมายากไหม"

"ก็พอสมควร นายติดหนี้ชั้นครั้งนึงแล้วนะพวก" ชายหนุ่มชาวเอเชียแกล้งตีหน้าซีเรียสใส่เพื่อดัดนิสัยเพื่อนเสียบ้างแต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่เมื่ออีกฝ่ายหายไปแทบจะทันทีพร้อมประโยคที่บอกว่าวันนี้เต็มที่ได้เลยเขาเลี้ยงเอง


....ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะมาทำตัวเป็นเจ้าพ่อบุญทุ่มแบบนี้หือเจ้าปลวก...

ร่างสูงสบถอย่างไม่ชอบใจระคนไปกับขำขันก่อนทรุดตัวลงนั่งที่เคาท์เตอร์เพื่อหาอะไรดื่มสักแก้วก่อนจะกลับคอนโด

"น้อง เบียร์เย็นๆแก้วนึง" มินโฮตะโกนสั่งกับบริกรด้วยเมนูแสนง่ายอย่างที่คนไม่ค่อยเที่ยวอย่างเขาจะนึกออกก่อนจะหันขวับเพราะเสียงคุ้นหูที่กำลังออเดอร์เครื่องดื่มอยู่ข้างๆกัน 

"Dracula’s Kiss แก้วนึงด้วยครับ" สำเนียงบริติชชัดเจนชนิดที่มินโฮจำได้อย่างแม่นยำเพราะเพิ่งจะได้ยินมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในฝันน่าอายเมื่อเช้าเอ่ยกับบริกรก่อนจะหันมายิ้มให้อย่างเป็นมิตร


นี่มันโครตบ้าบอที่สุด...


มินโฮแทบจะกัดลิ้นตัวเองเมื่อปากเจ้ากรรมดันเอ่ยชื่ออีกฝ่ายอย่างสนิทสนมไปโดยไม่ทันคิด "นิวท์?..."


คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยชวนให้คนมองใจเต้นก่อนขยับเข้ามาใกล้เพื่อพิจารณาใบหน้าของคู่สนทนา กิริยาที่ทำเอามินโฮใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะเขาอดที่จะคิดถึงจินตนาการเลวร้ายกับร่างกายที่ถูกบดบังอยู่ภายใต้เสื้อโค้ทหลวมโคร่งสีดำไม่ได้

"ผมไม่ยักจำได้ว่าเราเคยเจอกันมาก่อนเลย...ทำไมคุณถึงรู้ชื่อผมได้ล่ะ.......ปาร์คมินโฮ" เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากสีสดช่างนุ่มนวลตามแบบฉบับผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วหากแต่มินโฮกลับคาดหวังอยู่ลึกๆว่าจะได้ยินเสียงแบบอื่นจากร่างสูงโปร่งตรงหน้า

"ถ้าเราไม่เคยรู้จักกันแล้วทำไมคุณถึงรู้ว่าผมคือปาร์คมินโฮ" ชายหนุ่มถามกลับอีกฝ่ายที่ไหวไหล่อย่างไม่สนใจก่อนจะยกเครื่องดื่มที่เพิ่งถูกเสิร์ฟขึ้นจิบแล้วส่งยิ้มให้กับโทมัสที่ยืนโบกมือให้จากอีกฝั่งนึงของฟลอร์เต้นรำ

"อ๋อ ... ผมเข้าใจแล้ว....คุณเป็นเพือนของโทมัส" มินโฮยกเบียร์ขึ้นจิบก่อนจะชะงักเพราะนิ้วเย็นชืดที่ยกขึ้นเชยคางตนเองอย่างพินิจและปล่อยออก

"โทมัสแนะนำคุณให้ผม เขาว่าคุณละเมอออกมาเป็นชื่อผมเลยอยากจะช่วยเป็นพ่อสื่อให้"

รอยยิ้มบางอย่างเอ็นดูเรียกความร้อนเห่อขึ้นบนใบหน้าของมินโฮอย่างรวดเร็ว

"คือ...ผมมีธุระ..คงต้องขอตัวก่อน" มือใหญ่คว้ากระเป๋าสตางค์ขึ้นมาอย่างเงอะงะเพราะทำตัวไม่ถูกยิ่งเพิ่มความน่าเอ็นดูมากขึ้นเป็นเท่าตัว

นิวท์ยิ้มกว้างอย่างถูกใจก่อนจะเอื้อมมือไปแตะมือที่กำลังนับธนบัตรแล้วก้มลงกระซิบแผ่วที่ข้างหูคู่สนทนา "หรือมิสเตอร์ปาร์ค...ไม่อยากรู้ว่าความฝันกับของจริงแบบไหนจะดีกว่ากัน?"








มินโฮคงต้องบอกได้แค่ว่าความฝันนี่มันเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำหากสติที่หลุดลอยของตัวเองจะพอประเมินผลอะไรได้บ้าง

มันเริ่มต้นจากประโยคเชิญชวนที่เขาพยักหน้าตอบตกลงโดยไม่ทันคิด ... ไม่สิ มินโฮไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำในตอนที่สบตาเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลกลมโตคู่นั้นก็เหมือนกับโดนสะกดให้ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้าน

ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวในยามที่นิวท์ขยับเข้าใกล้แล้วฉีกยิ้มให้เห็นเขี้ยวคมสีขาวตัดกับริมฝีปากสีเชอร์รี่ ตรงกันข้ามมินโฮกลับรั้งเอวสอบเพรียวของอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดจนไม่มีที่ว่างและไม่สนด้วยว่าคนที่เต้นรำกันอยู่ในผับจะมองพวกเขาอย่างไร

"อย่าใจร้อนสิมินโฮ"



ประโยคสุดท้ายที่มินโฮได้ยินก่อนที่ริมฝีปากนุ่มที่ประกบลงมาอย่างยั่วเย้ามือนิ้วเรียวสวยที่บีบเคล้นบริเวณแผ่นหลังและสะโพกจะกระชากสติของพนักงานออฟฟิศดีเด่นอย่างปาร์คมินโฮเสียเป็นชิ้นๆ


รู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนที่ตัวเองและอีกฝ่ายมานอนเปลือยเปล่าแลกลิ้นพัวพันกันอย่างหิวกระหาย ผิวของนิวท์ทั้งนุ่มลื่นแล้วก็เย็นเหมือนกับเวลาที่สัมผัสกับหยกเนื้อดี หากแต่ความเย็นนิดเหล่านั้นกลับทำเอามินโฮแทบคลั่งมือรับรู้ถึงสิ่งที่สอดแทรกเข้ามาทางเบื้องหลัง

ทั้งที่เป็นครั้งแรกแต่นิวท์กลับรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากับมินโฮเข้ากันได้ดีมาก ปากที่บวมเจ่อเพราะรสจูบที่รุนแรงนั้นกระตุ้นให้แวมไพร์หนุ่มอยากขยับเข้าไปบดขยี้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเสียงร้องครางแหบทุ้มยิ่งพาให้เขาหนาแดงเรื่อและเป่าความคิดให้กระจัดกระจาย

เรียกได้ว่านี่เป็นเซ็กส์ที่ทำกันไปตามสัญชาติญาณล้วนๆ




กลิ่นโคโลนจ์อ่อนๆผสมเข้ากับกลิ่นเหงื่อจนแทบจะแยกไม่ออกคือสิ่งที่มินโฮสัมผัสได้หลังจากที่พวกเขาต่างเสร็จสมกันไปในคราแรก ความรู้สึกที่เหมือนกึ่งจริงกึ่งฝันเกิดขึ้นชั่วขณะที่เขาเพิ่งปลดปล่อยความต้องการออกไปก่อนร่างกายที่เริ่มเหนื่อยอ่อนจะเริ่มเกิดอารมณ์รอบใหม่เพราะบางอย่างที่ยังคงติดค้างอยู่ในตัวไม่เพียงจะไม่อ่อนตัวลงหลังจากที่เพิ่งจะถึงไปพร้อมๆกันกับเขาแต่กลับขยายขึ้นอีกเล็กน้อยจนรู้สึกได้หลังจากขยับตัวขึ้นมอบจูบที่อ่อนหวานให้กับเขาอีกรอบ



นิวท์กำลังคิดว่ามินโฮชักจะน่ารักจนเกินไปแล้ว ร่างกายที่แดงเรื่อเต็มไปด้วยรอบขบกัดจากรอยเขี้ยวของเขาเองที่กำลังสั่นระริกมองมาทางเขาเป็นอะไรที่ยากจะมองเป็นอย่างอื่นนอกจากการเชื้อเชิญ อย่าว่าแต่ร่างกายของเขายังพร้อมที่จะต่ออีกสักกี่รอบก็ได้หากแต่ภาระที่ร่างกายตรงหน้าต้องแบกรับเมื่ออรุณรุ่งมาถึงต่างหากที่เขาเป็นห่วง


"ดูเหมือนถึงผมไม่ฆ่าคุณแต่มีหวังคุณต้องตายเพราะผมแน่เลยมินโฮ" นิวท์พึมพำอย่างอ่อนใจและขยับกายเข้าหากันตามความต้องการของทั้งสองฝ่ายก่อนจะอดร้องครางไม่ได้เมื่อได้ยินประโยคถัดมา


"ตายในอ้อมกอดคนอย่างนายชั้นก็ว่ามันออกจะโอเค.....อื้ออออ"




จบ

Comment

Comment:

Tweet