Drabble [TMR] : Please have a hope.

posted on 17 Nov 2014 19:45 by gloomygirls in Fiction

Drabble : Please have a hope. 
Pairing : minho x newt 
Rate: PG-15

 


note; ติดสปอยด์จิ๊ดนุงนะ

 

 

 

 

 



มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับทุกสิ่งที่เพียรทำมาตลอดมันพังลงในตอนที่มินโฮรู้ว่านิวท์ไม่มีภูมิคุ้มกันของไวรัสมรณะ


ผู้ชายที่เคยเข้มแข็งและเคยเป็นผู้นำของทุกคนแทบจะหมดแรงยืนและรีบวิ่งหนีไปไกลๆ หนีไปให้ไกลจากความเป็นจริงที่เพิ่งได้รับรู้ ... โดยไม่ได้สติเขาคว้ามือบอบบางนั่นแล้วออกวิ่งจนกระทั่งหมดแรง



นิวท์พยามใช้ขาที่ไม่ปกติวิ่งไล่ตามแรงฉุดดึงนั้นแต่ก็นับว่าโชคดีที่ดูเหมือนมินโฮจะไม่ได้วิ่งด้วยสปีดปกติ

 

 

 

 

... คนรักของเขาวิ่งราวกับเด็กใหม่ที่เพิ่งถูกกล่องส่งขึ้นมา ...


..หวาดกลัว..และหมดแรง…

 

 



"ไม่เป็นไรมินโฮ มันจะโอเค" เสียงปลอบที่อ่อนโยนทำให้ร่างแข็งแรงของหัวหน้านักวิ่งที่พยามฝืนตัวเอาไว้ถึงกับทรุดตัวลง ตัวสั่น ... และน้ำตาที่นิวท์ไม่เคยเห็นไหลผ่านซอกนิ้วของมือคู่นั้นของมินโฮที่พยามจะซ่อนมันจากเขา 


นิวท์ทรุดตัวลงนั่งบนตักแกร่ง ดึงอีกฝ่ายมาโอบและลูบหลังอย่างแผ่วเบาวนไปมาเหมือนกำลังปลอบเด็กน้อยที่เอาแต่พูดซ้ำๆว่าเป็นความผิดของตัวเอง




"ไม่ใช่ความผิดนายมินโฮ" นิวท์กระซิบก่อนจะค่อยๆแกะมืออีกฝ่ายออกเพื่อสบตากับอีกฝ่ายชัดๆ นิ้วเรียวค่อยๆเกลี่ยคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างทะนุถนอม "หยุดร้องไห้ หยุดพูดว่าขอโทษได้แล้ว"

 

 

 

 

มินโฮดูสงบมากขึ้นหลังจากนั้นพักใหญ่ 


... สงบมากพอที่พวกเขาพอจะคุยกันต่อด้วยเหตุผลได้

 

 




"ถ้าไม่เพราะชั้น เราก็คงไม่เสียเพื่อนๆไปขนาดนี้ ถ้าชั้นไม่ดื้อดึงจะสำรวจ ตอนนี้พวกเราก็อาจจะยังอยู่ในท้องทุ่งที่สงบสุขแห่งนั้น......และนาย..." ประโยคนั้นถูกหยุดลงเพราะริมฝีปากอุ่นนุ่มที่ประกบลงมาอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกมากมายถ่ายทอดระหว่างกันไปมาจนกระทั่งผละออก

 




"นายต้องมีความหวังนะมินโฮ...จำตอนที่เรายังอยู่ในทุ่งได้ไหม นายสัญญาว่าจะปกป้องชั้น.....รักษามันสิมินโฮ นายทำได้........จำที่ผู้หญิงคนนั้นพูดได้รึเปล่าว่าเมื่อก่อนเราก็พบว่าflareนั้นไม่มีทางรักษา แต่เด็กใหม่ๆที่เกิดขึ้นมาก็มีภูมิ..วงกตที่นายย่ำไปทุกตารางนิ้วแต่ไม่มีทางออก ติดอยู่ในนั้นเป็นเวลาสามปีแต่สุดท้ายแล้วมันก็มีทางออก.....ขอแค่เรายังไม่สิ้นหวัง"


สีหน้าของมินโฮดูดีขึ้นจนนิวท์คิดว่าอีกฝ่ายคงจะสามารถสงบตัวเองได้เพียงพอที่จะกลับไปหาเพื่อนๆได้โดยที่ไม่ทำให้พวกนั้นเป็นห่วงแล้ว



"อีกอย่างชั้นก็แข็งแรงดีไม่มีวี่แววว่าจะป่วยอะไรเสียหน่อย แค่ระวังอย่าให้ไปติดไข้ปลวกๆนั่นก็พอจริงมั๊ย?" นิวท์ยิ้มและหัวเราะออกมา


 

 

มันเป็นรอยยิ้มที่จุดแสงสว่างให้กับมินโฮอีกครั้ง

ใช่....โลกนี้มันอาจโหดร้าย แต่เขายังมีหวังตราบเท่าที่เขายังมีนิวท์

 

 

 

 

 

จบจ้ะ

Comment

Comment:

Tweet