Drabble [TMR] : The tear of a murderer.

posted on 17 Nov 2014 19:49 by gloomygirls in Fiction
Drabble : The tear of a murderer.

Note: ได้แรงบันดาลใจมากจากแฟนฟิคชันเรื่องนี่ค่ะ [FIC TMR] : ต้นข้าวโพด
Minho X Newt… http://t.co/Us67xkrPBF


**PWP นะคะ







"น่าจะคิดได้แต่แรกว่าทั้งหมดเป็นฝีมือนาย" มินโฮแค่นเสียงเชิงนึกสมเพชตัวเองเมื่อเห็นเค้าหน้าของคนที่รู้จักกันมานับสิบปีกำลังคลี่ยิ้มจากในเงามืดของโกดังร้างขนาดใหญ่

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยนึกสงสัย แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ฆาตกรต่อเนื่องที่ไปมาได้อย่างไร้ร่องรอยราวกะบทูตนรกจะพลาดเป้า
มิหนำซ้ำหลักฐานทุกอย่างยังถูกเก็บอย่างละเอียดละออไร้ที่ติราวกับมีความรู้ในเรื่องนี้เป็นอย่างดี

จะไม่รู้ดีได้อย่างไรในเมื่อฆาตกรที่ว่าเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญพิเศษประจำหน่วยพิสูจน์หลักฐานของเอฟบีไอ

"เสียดายจริงๆมินโฮ.....ฉันตั้งใจจะเก็บนายไว้เป็นคนสุดท้ายแท้ๆ" เสียงของรองเท้าหนังอย่างดีกระทบพื้นก้องประสานไปกับเสียงนุ่มนวลที่ครั้งหนึ่งมินโฮเคยหลงใหลและปรารถนาจะให้มันเปล่งชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยามที่พวกเขาตระกองกอดกันและทำกิจกรรมอันไม่อาจเปิดเผยยังคงเหมือนเฉกเช่นเมื่อวันวานไม่ผิดเพี้ยน
ริมฝีปากได้รูปกดประดับลงบนหน้าผากคนรักอย่างเชื่องช้าก่อนจะไล้ลงที่จมูกโด่งเป็นสันและต่อลงมาที่ริมฝีปากที่สั่นระริก "ชู่ว....มันไม่เจ็บหรอกน่าพวก.....แค่แว่บเดียว"

"นายทำลงไปได้ยังไง" มินโฮถาม ดวงตาสีดำสนิทฉายแววรวดร้าวและผิดหวังอย่างชัดเจน ตำรวจหนุ่มอยากจะลุกขึ้นไปต่อยหน้าอีกฝ่ายสักหมัดสองหมัดด้วยซ้ำหากเขาจะสามารถลุกขึ้นได้อีกครั้ง เพียงแต่สิ่งนั้นคงไม่อาจเกิดขึ้นได้อีกตลอดกาล "ทั้งเบน...เทเรซ่า........อัลบี้.....หรือแม้แต่โทมัสที่เคียงข้างนายมาตลอด"

นิวท์หยุดชะงักไปครู่ใหญ่ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบปืนพกที่มินโฮเหน็บเอาไว้ตรงสะโพก "9x19mm บาเรตต้า.........ใช้มันฆ่ามากี่ศพแล้วล่ะ" ริมฝีปากบางยิ้มเหยียด "ตอนนายยิงผู้ร้าย....นายทำได้ยังไงกันล่ะมินโฮ"

"ฉันทำเพื่อปกป้องกฏหมาย และปกป้องคนบริสุทธิ์จากฆาตกร" มินโฮสะบัดเสียงแข็งอย่างไม่ยอมแพ้แม้ในการเจรจาโต้ตอบทั้งที่หวาดกลัว

น่าขัน....และก็น่าหลงใหลเสียเหลือเกิน



"อ้อ...กฏหมายที่แสนสูงส่ง......กฏหมายที่ไร้น้ำยาโดยสิ้นเชิงเมื่อหลักฐานไม่มีน้ำหนักมากพอ...............สิบปีที่ผ่านมากฏหมายของนายทำอะไรฉันได้รึเปล่าล่ะ" นิวท์หัวเราะเบาๆก่อนโยนปืนพกทิ้งลงกับพื้นและเขยิบขึ้นมานั่งคร่อมร่างของเหยื่อที่สิ้นฤทธิ์เพราะยาชาที่เขาคิดค้นขึ้นเอง

"ฉันจะบอกอะไรดีๆให้.....โทมัสคือฝ่ายเอ่ยปากขอความตายจากฉันเลยด้วยซ้ำ" มือเย็นเฉียบกำรอบลำคอของอีกฝ่ายก่อนออกแรงบีบเบาๆอย่างหยอกล้อ "โดยที่เพื่อนสนิทของนายไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยว่าหมอนั่นกำลังป่วยหนัก......และชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดนั่น..." นิวท์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "กำลังเดินหน้าสู่...ความตาย"

"พวกนายมันบ้าไปแล้ว" มินโฮตะคอกด้วยความไม่เข้าใจและพรั่นพรึง นิวท์ที่มินโฮรู้จักไม่ใช่ผู้ชายที่อยู่ตรงเบื้องหน้านี้ 

นิวท์ที่เป็นเสมือนแฟรี่ตัวน้อยๆ นิวท์ที่สุขุมละเอียดอ่อนและคิดถึงใจคนอื่นมากกว่าใครๆไม่ใช่คนแบบนี้

"นายไม่ใช่นิวท์"



ประโยคสั้นๆที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจเสียยิ่งกว่าคำว่ากล่าวใดๆ หมอหนุ่มฆาตกรก้มหน้านิ่งอยู่เหนือเหยื่อเหมือนกับตัดสินใจไม่ถูก คิ้วเรียวขมวดมุ่นก่อนจะยกมือเรียวขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมา

"นิวท์ที่นายรู้จักไม่มีตัวตนแต่แรกแล้วมินโฮ"


"แต่ผู้ชายที่รักนายมีตัวตนอยู่จริงๆนะ"








ศพของตำรวจหนุ่มอนาคตไกลแห่งกองสืบสวนถูกพบในเวลาเช้าตรู่ของวันถัดมาด้วยสีหน้าที่สงบนิ่งราวกับยังมีชีวิตอยู่ ร่างของมินโฮยืนประสานมืออยู่บริเวณอกท่ามกลางทุ่งดอกแอนเนโมเน่ขนาดใหญ่


เสียงพูดคุยคาดเดาถึงแรงจูงใจของฆาตกรมีไปต่างๆนาแต่ใครเล่าจะรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง




"น่าสงสารคู่หมั้นของหมอนี่ชะมัด ได้ข่าวว่าใกล้จะแต่งกันอยู่แล้วนี่"



"....งานเนี้ยบขนาดนี้ฝีมือเจ้าเก่าแน่นอนไม่ใช่ของเลียนแบบหรอก"


"เฮ้.....งวดนี้ดูเหมือนหมอนั่นจะเอาตาของมินโฮไปด้วยว่ะ"




"......คิดว่าดอกแอนเนโมเน่กองนี้หมายถึงความคาดหวังหรือการสูญเสีย?"










....ถ้าฉันต้องเลือกฆ่าใครสักคนบนโลกนายคงเป็นคนสุดท้ายที่ฉันนึกถึงแน่นอนมินโฮ....แต่ถ้าจะต้องให้ฉันทนเสียนายไปให้ใครฉันก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน


The end.

Comment

Comment:

Tweet