Drabble [TMR] : When we were young.

posted on 17 Nov 2014 19:51 by gloomygirls
Drabble : When we were young.
pairing : newt x minho, minho x newt




ความทรงจำบางส่วนเริ่มกลับมาในรูปแบบของความฝัน

มินโฮมองเห็นห้องสีขาวขนาดใหญ่ที่มีเด็กมากมายอยู่ในนั้นพร้อมกับของเล่นลับสมอง ชีวิตของเด็กๆวนเวียนอยู่กับการถูกตั้งปริศนา และ แก้ไขมัน

ระยะแรกมินโฮยอมรับว่าตัวเองสนุกสนานไปกับความท้าทายเหล่านั้นจนกระทั่งเริ่มมีเด็กจำนวนหนึ่งไม่ผ่านการทดสอบและโดนลงโทษ....ที่นี่จึงไม่สนุกอีกต่อไป


มินโฮอยากกลับบ้าน

...บ้านที่เขาเองก็จำมันไม่ได้...

ไม่ใช่แค่เด็กชายชาวเอเชียตัวน้อยเพียงคนเดียวที่รู้สึกเช่นนี้แต่ความเครียดและกดดันเริ่มแผ่ขยายตัวอย่างช้าๆจนเด็กๆเริ่มจะทะเลาะกันเองด้วยความหวาดระแวง

แกร๊ก....เสียงของตัวต่อไม่ที่หลุดออกจากมือน้อยๆไม่ได้ดังอะไรมากนัก หากทว่ามันก็มากพอที่จะทำให้ความตึงเครียดที่สะสมมาพังทลายลง

"เพราะแกคนเดียวเลยรับผิดชอบมานะ!!!" มือแข็งแรงกระชากคอเสื้อของเด็กรุ่นน้องเสียลอยก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กๆลงกับพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงเล็กๆที่ร้องห้ามพร้อมกับพุ่งเข้ามาบังให้กับมินโฮ



...มินโฮคิดว่าตอนนี้เขารู้สาเหตุแล้วว่าทำไมตัวเองถึงเกลียดขี้หน้าแกลลี่ตั้งแต่เห็นครั้งแรกและอยากปกป้องนิวท์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันในทุ่ง...


"เจ็บไหม?" นิวท์ที่จูงมือเขามาหลบมุมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนจะยื่นมือมาลูบผมอย่างอ่อนโยน 


เหมือนกับมีอะไรบางอย่างพังลง... มินโฮในวัยเด็กร้องไห้จ้าขึ้นมาแล้วกอดเอวเด็กชายผมทองเอาไว้แน่น

เด็กๆหลายคนหันมามองอย่างตกใจ เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นน้องเล็กคนนี้ร้องไห้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ถูกส่งมา ตอนที่ถูกลงโทษ หรือแม้แต่ตอนที่ถูกรังแก เด็กทำเพียงแค่กำมือแน่นอย่างอดทนและจ้องตอบกลับไปอย่างเอาเรื่อง


ไม่มีใครรู้ว่ามินโฮร้องไห้ทำไมนอกจากตัวเขาเอง


เขาร้อง...เพราะในที่สุดเขาก็ได้กลับบ้านเสียที

ความอ่อนโยนของนิวท์คือที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของมินโฮ




และหลังจากนั้นมินโฮก็ไม่ยอมห่างจากนิวท์แม้แต่ก้าวเดียว


"ไม่กินไม่ได้นะมินโฮ" ริมฝีปากน้อยเชิดขึ้นดุๆอย่างที่มินโฮในปัจจุบันคงจะรู้สึกว่ามันน่ารักน่า...สิ้นดีแต่ว่ามินโฮในวัยเด็กทำได้เพียงหน้าเสียแล้วเบะปาก

"มัน..ขม" หนูน้อยเอ่ยค้านพร้อมส่ายหัวดิ๊กให้กับสารพัดผักใบเขียวที่อยู่ตรงหน้า

"แต่ถ้าไม่กินนายจะไม่โตนะ!! ดูแขนเล็กๆแบบนี้นายจะไปสู้ใครเค้าได้ฮึ? นายชอบจะให้ใครต่อใครเห็นนายเป็นลูกไล่หรือไง" ถ้อยคำหว่านล้อมที่จี้ตรงจุดทำเอามินโฮขไว้ขเวก่อนจะยอมตกลงทำตามเมื่อเจอกับข้อต่อรองอันแสนถูกใจที่ตามมา

"ถ้านายสัญญาว่าจะกินมันจนหมดชั้นจะป้อนให้โอเคมั๊ย?"


มินโฮน้อยยิ้มแป้นอย่างมีความสุขก่อนจะอ้าปากรับบล็อคโครี่ชิ้นเล็กที่อีกฝ่ายตั้งใจหั่นให้พอดีคำก่อนยื่นมา




มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่มินโฮมีความสุขมาก เดินจูงมือของนิวท์ไปไหนมาไหนด้วยกัน ร่วมมือกันแก้ปริศนา กินข้าวและอ้อนขอให้ป้อน แอบหนีผู้ดูแลปีนไปนอนกับนิวท์ในเวลาที่ฝันร้าย




...ตอนนี้มินโฮคิดว่าเขาไม่ได้อยากกลับบ้านอีกแล้ว...















มินโฮชอบนิวท์ เขาชอบทุกอย่างที่เป็นนิวท์


ยกเว้นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา



"มินโฮ!!!" เสียงกรีดร้องอย่างตระหนกของนิวท์ดังขึ้นก่อนจะดิ้นไปมาอย่างรุนแรงอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยคนมากหน้าหลายตาในชุดกราวน์ เสียงร้องที่ทรมานนั้นทำให้เด็กชายถึงกับทนไม่ได้ มือเล็กๆนั้นพยามทุบกระจกเพื่อเข้าไปช่วยพี่ชายที่รักซ้ำแล้วซ้ำอีกจนหมดแรง 

มือของมินโฮแตกจนเลือดอาบแต่กระจกนั้นกลับไม่มีแม้แต่รอยบิ่น




หลังจากวันนั้นนิวท์ก็ไม่เคยกลับมา และเด็กๆก็จะหายไปเดือนละคน ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขาถูกส่งไปในที่เดียวกัน...


ที่เดียวกับนิวท์



มินโฮสัญญากับตัวเอง...ครั้งหน้าเขาจะไม่ผิดพลาดเหมือนครั้งนี้อีก เขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องนิวท์อย่างที่นิวท์เคยปกป้องเขา


จบ

Comment

Comment:

Tweet