Fanfiction Baramos : A King and a Vagabond. (Willium x Richard)

posted on 17 Nov 2014 19:41 by gloomygirls in Fiction
Fanfiction Baramos

A King and a Vagabond.
Pairing Willium x Richard
Rate: PG-13
Category: Drama, Tragedy






“นายว่าแม่หนูนั่นกับเจ้าเด็กขี้เก๊กนั่นจะได้ลงเอยกันไหมวะ วิล” เสียงทุ้มนุ่มทรงเสน่ห์ของหัวหน้าปราการปราชญ์เอ่ยถามคู่สนทนาที่เอาแต่นั่งเงียบเสแสร้งอ่านหนังสือมาพักใหญ่เพื่อทำลายความเงียบงันระหว่างพวกตน

วิลเลียมดูแปลกไปตั้งแต่การปรากฏตัวจากเจ้าหนูจากโลกอนาคตที่เขาเพิ่งมารู้ถึงบางอ้อเอาทีหลังจากเจ้านักปราชญ์ในคราบนักพเนจรข้างตัว เอาแต่นิ่งเงียบและเหม่อลอย หลุดไปจากบทสนทนาก็หลายครั้งเหมือนกับว่ามีเรื่องสำคัญให้ต้องคิดตัดสินใจอยู่ตลอดเวลา

หรือจะเป็นเรื่องของทางเวลนอล? ....
... แต่สายข่าวของทางแอเรียสก็ไม่ได้ส่งข่าวอะไรที่สำคัญเป็นพิเศษมานี่นาก็ไม่น่าจะใช่



ทั้งที่มันแปลกไปมากขนาดนี้แต่ดูเหมือนคนรอบตัวจะไม่ทันได้รับรู้ถึงความผิดปกติใดๆ
ริชาร์ดรู้.....เพราะตลอดเวลาในสายตาของริชาร์ด เบิร์คลีย์ ก็คอยแต่แอบมอง วิลเลียม กรีนอยู่เสมอ
“ทำไมถึงถามขึ้นมาล่ะริช” มือแกร่งปิดหนังสือในมือดังฉับเมื่อพยามเท่าไหร่ก็ไม่สามารถตั้งสติให้สนใจในเนื้อหานั้นได้อยู่ดี “ถ้าถามฉัน ตำนานรักระหว่างเจ้าชายน้ำแข็งกับเจ้าหญิงหัวขโมยนี่ก็มีลุ้นอยู่...แต่ใครจะรู้อนาคตอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”

“แปลว่าเรื่องปัญหาชนชั้นไม่เป็นอุปสรรค” พ่อมดหนุ่มเดาะลิ้นก่อนจะทิ้งตัวลงบนผืนหญ้านุ่มด้านข้าง “คาโนวาลเองก็ล่ำซำพอดูเหมือนกันนี่นะ คงมีปัญหาเลี้ยงพระชายาที่เลื่อนขั้นมาจากหัวขโมยได้อยู่หรอก”

“ที่ฉันคิดว่าน่ากังวลไม่ใช่เรื่องของฐานะหรือคำตามหลังชื่อของพวกเขาหรอก เฟรินน่ะถ้าเป็นแค่ขโมยธรรมดาก็คงจะไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ เพียงแต่ในความเป็นจริงดูหล่อนยังพ่วงฐานะของเจ้าหญิงสองแผ่นดินแถมหนึ่งในนั้นคือเดมอส พักเรื่องที่เดมอสแย่งเอาเฟลิเซียไปเป็นสมเด็จของที่นั่นทิ้งก็ใช่ว่าสองคนนั้นจะสงบสุข และยิ่งถ้าลูกของทั้งสองคนเกิดมาเด็กนั่นก็จะยิ่งน่าสงสาร” ดวงตาสีมรกตทอดมองออกไปไกลในขณะที่พูดอธิบายถึงสิ่งที่กำลังคิดอยู่ให้อีกฝ่ายฟัง

วิลเลียมรู้ดีว่าเรื่องพวกนี้ไม่มีทางที่ริชาร์ดจะคิดเองไม่ได้แต่ก็ยังจะดึงดันเสนอประเด็นนี้ขึ้นมาคุย....นั่นก็เพียงเพราะเจ้าของคำถามอยากที่จะสนทนากับเขาเท่านั้น


“นึกเรื่องอื่นมาคุยไม่ออกแล้วหรือริช” รอยยิ้มถูกปั้นแต่งขึ้นทันทีที่หันกลับมาหาอีกฝ่าย เป็นรอยยิ้มที่ริชาร์ดไม่เคยนึกชอบใจรอยยิ้มแบบนี้แม้เพียงนิด

...วิล.....ถ้านายจะยิ้มเพื่อให้คนอื่นสบายใจนายก็ควรทำให้ตาของนายยิ้มด้วยนะ...

“เรื่องอื่นเหรอ.....งั้นความรักของกษัตริย์กับนักเพนจรล่ะ นายคิดว่าพอจะเป็นไปได้ไหม” หัวใจของจอมปราชญ์ถูกประโยคเฉไฉที่แสนธรรมดาของพ่อมดหนุ่มแห่งแอเรียสแทงเข้าอย่างจัง นัยต์สีเขียววูบไหวก่อนเสหลบจนเดือดร้อนฝ่ายถามต้องลุกขึ้นเอื้อมมือไปรั้งใบหน้าได้รูปให้หันมาสบตากัน

“ตอบคำถามฉันสิวิล....ปกตินายดีรู้ทุกอย่างนี่นา” ริมฝีปากบางพยามเหยีดยิ้มที่คงจะฝืดเฝื่อนเต็มทีให้อีกฝ่าย

ในหมู่เพื่อนฝูงเป็นอันรู้กันดีถึงฐานะที่แท้จริงของ ริชาร์ด เบิร์คลีย์ หรืออีกนัยหนึ่งคือริชาร์ด โมนาโค เจ้าชายรัทยาทแห่งแอเรียส เพียงแต่น้อยคนนักที่จะรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของพ่อนักพเนจร วิลเลียม กรีน

ริชาร์ดรู้ดีว่าวิลรู้ว่าคำถามเรื่องพระราชาและนักพเนจรนั้นเขาต้องการสื่อถึงใคร และที่เขาจงใจถามก็เพราะต้องการจะยืนยันในสิ่งกำลังกวนใจเขาอยู่ไม่แพ้กัน



มีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งที่จอมปราชญ์แห่งเอเดนไม่รู้ .... ในคืนนั้นบทสนทนาระหว่างเจ้าตัวกับเจ้าชายคาโลเรื่องเจ้าชายรัชทายาทและบัลลังก์แห่งเวนอลมีคนฟังอยู่มากกว่าสอง ริชาร์ดไม่ได้ใช้เวทย์มนต์ใดๆในการพรางตัวเพื่อรับฟังเลยแม้แต่น้อย เดอะเมจิคเชี่ยนออฟแอเรียสเพียงแค่ยืนอยู่ตรงอีกฝั่งของประตูกั้นก็เพียงเท่านั้นเอง


“ความรักของพระราชากับคนไร้แหล่งอาจจะพังดูสิ้นหวังแต่ก็ไม่ถึงกลับจะไม่มีหวังเลย...” คำตอบที่รอคอยเกือบจะทำให้หัวใจของเจ้าชายรัชทยาทพองโตหากว่าประโยคนั้นไม่มีท่อนต่อมา “เพียงแต่ความรักของพระราชากับนักพเจรที่ความจริงแล้วก็เป็นพระราชาเช่นกัน..ฉันคงต้องตอบนายว่ามันไม่มีทางให้เดิน ริช”


แววตาสองคู่ที่สบกันฉายชัดถึงความรวดร้าวแม้ว่ามองจากภายนอกจะเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเฉกเช่นที่เพื่อนฝูงพึงหยอกล้อกัน

ริชาร์ดเพียงอยากได้คำตอบว่าอีกฝ่ายสามารถเป็นเพียงเดอะวากาบอนด์ธรรมดาเพื่อเขาได้หรือไม่ และคำตอบของวิลเลียมก็แสนจะชัดเจนโดยไม่ต้องมาเสียเวลาให้ดีความ

ริชาร์ดสำคัญกับแอเรียสพอๆกันกับที่วิลเลียมสำคัญกับเวนอล

วิลเลียมเลือกที่จะทิ้งความรักและเลือกประชาชนในประเทศของตนมากกว่า แล้วพ่อมดกำมะลออย่างเขาจะไปต่อว่าอะไรได้?


“ก็ชัดเจนดี” ริชาร์ดยักไหล่ออกมาอย่างโล่งใจ 


“ถ้าอย่างนั้นระหว่างที่นักพเนจรยังไม่เบื่ออาชีพตัวเองแล้วหันไปเป็นพระราชา ก็ช่วยเล่นละครคู่รักกับพ่อมดต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน”



....เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกลับมาแทนที่ความเงียบอีกครั้งแม้ความจริงเบื้องหลังของความรู้สึกจะเปลี่ยนแปลงไป...

...มันต้องมีสักทาง และคนอย่างพ่อมดริชาร์ดก็ไม่เคยจะยอมจำนนต่อโชคชะตามาก่อน...

...ฉันจะสร้างปาฏิหาริย์แบบเดียวกับศึกหมากกระดานของเดมอสให้นายดูวิล..

...เพียงแต่มันคงจะดีกว่านี้..



หากเราสองคนจะเป็นเพียงแค่ พ่อมด และ นักพเนจร ธรรมดาๆ
THE END

Comment

Comment:

Tweet