Short Fanfiction [TMR] : It will be alright

posted on 17 Nov 2014 19:48 by gloomygirls in Fiction

Short Fanfiction : It will be alright

Pairing : Minho x Newt

Category : tragedy,spoil

Rate: PG-13

#minewt

**เพลงประกอบ www.youtube.com/watch?v=Gmj35nYi7mY

 

 

 

 

 

 

 

 

The world seems not the same, 
Though I know nothing has changed. 
It's all my state of mind, 
I can't leave it all behind. 
I have to stand up to be stronger. 


โลกของฉันมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วมินโฮ

มันค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อยๆ และโดยที่ทั้งที่ฉันเองก็รู้ว่าแท้จริงแล้วทุกคนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

แต่ความคิดของฉันมันเหมือนไม่ใช่ของตัวฉันเอง

 

ฉันไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้มินโฮ

ฉันรู้ว่าฉันต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้หากฉันยังยากจะยืนเคียงข้างนายไปจนสุดทางอย่างที่เคยตั้งใจ

 

 

 

 

 

 

 

“นิวท์....นายโอเค?” มินโฮกระซิบถามคนรักที่นอนอยู่เคียงข้างกันด้วยความเป็นกังวล ไม่บ่อยครั้งนักที่ประโยคอันอบอุ่นหรือฟังดูเห็นอกเห็นใจรอบข้างจะดังออกมาจากปากของหัวหน้านักวิ่งที่ปัจจุบันผันตัวมาเป็นผู้นำของเหล่าชาวทุ่งที่หลงเหลืออยู่ อันที่จริงแล้วมันจะเกิดขึ้นก็กับแค่นิวท์ และบางครั้งก็อาจจะมีให้โทมัสบ้างเพียงสองคนเท่านั้น

 

ไม่มีเสียงตอบรับ...

 

 

ปฏิกิริยาที่ทำให้มินโฮอดที่จะต้องขมวดคิ้วไม่ได้ เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็สลายไปเมื่อมือแกร่งสัมผัสเข้ากับแผ่นหลังที่ชื้นเหงื่อ โอเค...มันอาจจไม่ใช่เรื่องแปลกที่มนุษย์จะนอนหลับแล้วมีเหงื่อออกแต่ต้องไม่ใช่ที่กลางทะเลทรายที่หนาวเย็นเช่นนี้แน่

 

“นิวท์....” ชายหนุ่มเพิ่มระดับเสียงที่ใช้ในการเรียกให้ดังมากขึ้นจนร่างบอบบางสะดุ้งหันกลับมาหาด้วยความตกใจ ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองไปมารอบข้างอย่างระแวดระวัง

 

“มีอะไรมินโฮ” นิวท์กระซิบตอบกลับมาโดยที่ยังไม่ยอมสบตากับมินโฮ

 

“ฉันสิต้องถามว่านายมีอะไร” หัวหน้านักวิ่งฉวยข้อมือขาวขึ้นมาชูต่อหน้าอีกฝ่ายก่อนจะหันฝ่ามือที่ถูกเล็บของเจ้าตัวจิกลงจนเป็นแผลที่เรียกได้ว่าเหวอะหวะ “นายก็รู้ว่าถ้าเป็นแผลขึ้นมากลางทะเลทรายมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายแค่ไหนแล้วทำแบบนี้ทำไม”

 

 

 

นิวท์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นออกไปแต่สีหน้าตระหนกที่ฉายชัดก็บอกคำตอบที่พวกเขาต่างเข้าใจกันดี

 

นั่นไม่ใช่นิวท์หรอกที่ทำ....การกัดกินเริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

 

“มันต้องไม่เป็นไรนิวท์ นายต้องไม่เป็นอะไร สัญญากับฉันสิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I have to try to break free 
From the thoughts in my mind. 
Use the time that I have, 
I can't say goodbye, 
Have to make it right. 
Have to fight, cause I know 
In the end it's worthwhile, 
That the pain that I feel slowly fades away. 
It will be alright. 

ฉันพยามแล้วมินโฮ...พยามที่จะต่อสู้กับความคิดเลวร้ายที่ผุดขึ้นในหัวอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ฉันไม่สามารถที่จะเป็นอิสระจากมันได้

ฉันรู้ว่าเวลาที่ฉันมีเหลือน้อยลงทุกทีแล้ว

แต่ฉันไม่อยากจากนายไปเลย..มินโฮ......ฉันไม่เคยคิดอยากไปจากนายเลยจริงๆ

 

แต่ฉันต้องทำมันให้ถูกต้อง

เชื่อฉันเถอะมินโฮ..สู้ต่อไป....

สุดท้ายแล้วสิ่งที่นายจะได้มาฉันรู้ว่ามันจะต้องคุ้มค่าอย่างแน่นอน

 

ความเจ็บปวดจะต้องหายไปแล้วทุกอย่างจะโอเค

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้ใกล้เคียงอะไรกับคำว่าโอเคเลยแม้แต่เศษเสี้ยว...

 

ริมฝีปากบางที่ขาดน้ำมาเป็นเวลาหลายวันแห้งแตกอย่างน่ากลัว แต่นั่นยังเทียบไม่ได้กับสภาพร่างกายที่เรียกได้ว่าทรุดโทรมลงอย่างรุนแรง ผิวขาวเนียนถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแผลหลายแห่งที่ตอนนี้เริ่มจะส่งกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ออกมา

 

นิวท์ใช้แขนที่อ่อนแรงกอดตัวเองเอาไว้เสียแน่น พยามขดตัวให้เล็กที่สุดราวกับว่าจะกลืนหายไปมุมตึกที่เต็มไปด้วยเหล่าแครงก์ที่น่ารังเกียจ แน่นอนว่านิวท์ไม่มีทางชอบบรรยากาศที่ห้อมล้อมตัวเองเช่นนี้แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมีทางเลือกมากมายนัก

 

อันที่จริงเขาอยากจะตายก่อนที่ตัวตนของเขาจะถูกปีศาจร้ายในตัวกัดกินเสียจนหมดแต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะลั่นไกใส่ตัวเอง แทบทุกครั้งที่เขาคิดจะทำสิ่งนั้นภาพใบหน้าที่ปวดร้าวของมินโฮที่ร้องขอให้เขาอย่าจากตัวเองไปจะฉายชัดจนทำให้เขาไม่มีแม้แต่แรงเล็กน้อยที่จะใช้เพื่อเหนี่ยวไกของอาวุธในมือ

 

และเขาก็อ่อนโยนมากเกินที่จะขอให้ใครสักคนในหมู่เพื่อนเป็นฝ่ายลั่นไกใส่ตัวเองด้วย แม้กระทั่งตอนนี้ ในสภาพที่แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นหวังแล้วเขาก็ยังฝันลมๆแล้งๆว่าโทมัสจะต้องหาทางออกได้

 

 

 

และเพื่อให้ทุกคนสามารถไปถึงจุดหมายได้ ตัวถ่วงที่ถูกไข้วาร์ปกันกินจนแทบไม่อาจคงสติเอาไว้ได้อย่างเขาก็สมควรแล้วที่จะต้องจากมา

 

 

ฉันไม่อยากจากนายมาเลยจริงๆ

แต่นี่เป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

 

 

....มินโฮ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 


I know, should realise 
Time is precious, it is worthwhile. 
Despite how I feel inside, 
Have to trust it will be all right. 
Have to stand up to be stronger. 

ฉันรู้...รู้มานานแล้วว่าช่วงเวลาในท้องทุ่งนั้นมีค่ามากแค่ไหน

แต่ตอนนี้ฉันเริ่มจะสิ้นหวังแล้วล่ะมินโฮ

ฉันต้องใช้ความพยามอย่างมากที่จะเชื่อว่ามันจะไม่เป็นไร

พยามที่จะเข้มแข็งเพื่อรอวันนที่นายจะตามฉันเจอ

และบอกฉันว่ามันมีทางรักษาได้

 

 

 

วันเวลาผ่านไปท่ามกลางความหวังที่เริ่มริบหรี่ลงทุกที นิวท์แทบไม่รู้สึกตัวว่าเขาเป็นใครอีกต่อไป

ในบางวันชายหนุ่มมักถามคำถามกับตนเองว่าตัวเขานั้นเป็นใครกันแน่หนอ แต่สุดท้ายก็หลงลืมไปมันทีละน้อย และค่อยๆกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูงแครงก์อย่างสมบูรณ์

 

 

 

 

 


Oh, this night is too long. 
I have no strength to go on. 
No more pain, I'm floating away. 
Through the mist I see the face 
Of an angel, who calls my name. 
I remember you're the reason I have to stay. 

ฉันเหนื่อยมากเหลือเกินมินโฮ เพราะอะไรกันนะค่ำคืนที่แสนจะทรมานนี่ถึงได้ไม่จบลงเสียที

ฉันไม่มีแรงที่จะไปต่อแล้วที่รัก

ฉันต้องการที่จะจบทุกอย่างลงและล่องลอยไปในที่ที่ไกลแสนไกล

แต่ทว่าเมื่อมองผ่านเมฆหมอกที่บังอยู่

ที่อยู่ตรงหน้าของฉันก็คือนายที่กำลังตะโกนร้องเรียกฉันอยู่

และทำให้ฉันจำได้ว่านายคือเหตุผลที่ฉันยังคงอยู่ตรงนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“กลับไปกับฉันนิวท์.........โทมัสเจอวิธีรักษาไข้วาร์ปแล้ว”

 

THE END

Comment

Comment:

Tweet